Kurcewicz

Kurcewicz h. własnego (in. Kurcz) i h. Pogoń litewska, vel Koriatowicz-Kurcewicz, Kurjatowicz-K., Bułyha-K., Kurczewicz, ród kniaziów ruskich na Wołyniu, gałąź dynastii Giedyminowiczów, potomkowie najstarszego syna wielkiego księcia litewskiego Giedymina - księcia Narymunta Gleba. Część historyków jednakże, widzi w nich nadal potomków najmłodszego z Giedyminowiczów - księcia podolskiego, Koriata Michała, a niektórzy nawet - dynastii Rurykowiczów. Spokrewnieni po kądzieli z kniaziami Koriatowiczami i stąd nazwisko ich przyłączyli do swego. Jako kniaziowie wymienieni w 1528 w Metryce Litewskiej. Otrzymali potwierdzenie tytułu książęcego w Rosji. W XVII stuleciu zarzucili tytuł książęcy, lecz używała go stale ich gałąź tytułująca się Koriatowiczami-Kurcewiczami. W połowie XVII wieku byli już spolonizowani i wyznawali katolicyzm.

Żaba

Żaba h. Kościesza odm., vel Kościesza-Żaba, zamożna rodzina białoruska, jednego pochodzenia ze Stetkiewiczami herbu Kościesza. Żabowie zamieszkiwali w woj. nowogrodzkim, połockim, witebskim i mścisławskim, w pow. oszmiańskim, lidzkim i rzeczyckim. Z nich: 2 wojewodów i 1 kasztelan 1731 — 1784. — Borys, rotmistrz chorągwi kozackiej, odebrał Dynaburg w Inflantach z rąk moskiewskich w 1578, za co uchwałą sejmu otrzymał dobra Obabie w woj. bracławskim 1601. Jan wojewoda miński, autor pism religijnych ok. 1754.
Odmiana w herbie — na hełmie ręka uzbrojona w szablę.

Zboiński

Zboiński h. Ogończyk, rodzina kujawska, ze Zbojna w ziemi dobrzyń- skiej, z której jedna gałąź przeniosła się na Ruś Czerwoną. Jedna linia, pisząca się z Ossówki (tzw. kikolska, nazwana od dóbr Kikół), otrzymała tytuł hrabiowski pruski 5 VI 1798 r., przyznany w Królestwie Polskim w

Załuski

Załuski h. Junosza, vel Tabasz (Thabasz)-Załuski, stara rodzina mazowiecka w woj. rawskim, pisząca się z Załusk, pierwotnie nazywała się Tabasz (Thabasz). Nazwisko Załuski utworzyła od dóbr Załuski położonych w ziemi rawskiej, w pow. bialskim, par. Wilków, które

Zakrzewski

Zakrzewski h. Bogoria, vel Bogorya-Zakrzewski, Zakrzowski, pisali się z Zakrzewa in. Zakrzowa, notowani w aktach w województwie krakowskim 1451. 

Zaborowski

Zaborowski h. Grzymała, vel Grzymała-Zaborowski, pisali się z Zaborowa. Są jednego pochodzenia z Dobieckimi. Ich gniazdem ma być wieś Zaborowo w powiecie mławskim, parafia Grzebsk. Gałąź, dziedzi-cząca na Trzebuczy i Milewie w woj. mazowieckim, przeniosła się w XVIII

Zabiełło

herb hrabiów Zabiełłów

Zabiełło h. Topór i Lis (in. Topór odm.), nazwisko notowane w XVI wieku także w wersji Zabelin, Zabelicz, należące do rodziny podlaskiej, osiadłej na Litwie. W XVIII wieku rozdzieliła się na dwie gałęzie: hetmańską i kasztelańską. Jedna linia otrzymała w 1683 od cesarza Leopolda, w

Wysocki

Wysocki h. Dryja, rodzina wielkopolska, biorąca nazwisko od wsi Wysokie, w pow. konińskim. Pisali się przeważnie z Budzisławia, w pow. kaliskim.

Wybranowski

Wybranowski h. Poraj, stara rodzina wielkopolska, cytowana w aktach urzędowych od 1421 r., pisała się z Wybranowa. Są jednego pochodzenia ze Swinarskimi i Wilczyńskimi.

Woźnicki

Woźnicki h. Ciołek, vel Woźniecki, drobna szlachta na Mazowszu, ze wsi Woźniki w powiecie płockim, siedziby parafii w gminie Rogozino (SGKP). Są notowani w aktach łęczyckich w 1484 r. (AGZ Łęczyca).