(vel Roch)
Pęcicki h. Pierzchała (in. Roch), vel Pęczycki, Pęczyński?, rodzina mazowiecka, wywodząca się od średniowiecznego rodu rycerskiego Pierzchałów. Pisali się z Pęcic (dawniej pisane Pęczyce, Panczyce, Panczycze). Niesiecki nazywa ich Pęczyńskimi, a Paprocki – Pęcickimi i twierdzi, że są jednego pochodzenia z Pruszkowskimi.
Ich gniazdo, wieś parafialna Pęcice, leżąca nad rzeką Utratą, w dawnym pow. warszawskim, obecnie należy do pow. Pruszków, gm. Michałowice. Parafia w Pęcicach została założona w XIII wieku z fundacji rodu Pierzchałów z gniazda rodowego z Pęcic i kilku okolicznych miejscowości. W XV wieku należało do niej 13 miejscowości.
Do początku XVII wieku wieś składająca się z kilku folwarków znajdowała się w rękach szlachty herbu Pierzchała (Pęciccy) oraz Chądzyńskich herbu Ciołek. Kolejni Chądzyńscy dokupowali pola w sąsiedniej wsi Reguły (zob. Regulscy). Od XVIII wieku dobra Pęcice należały kolejno do Sapiehów, Zaborowskich, Bieńkowskich, Popławskich, Łuszczewskich i Marylskich.
Mazowieckie zapiski herbowe z XV i XVI wieku wymieniają jako dziedziców Pęcic wyłącznie Pierzchalitów: Mikołaj i Grzegorz 1444 i 1445 r., Pakosz, nieżyjący już 1468 r., Jan, syn Pakosza 1478 r., Dadźbóg 1487 r., Jan 1515 r. i Stanisław Figura h. Pierzchała 1515 r.
Wacław Pęcicki, podstoli przemyski 1525 r. Mikołaj, syn Stanisława, Mateusz, syn Jana, i Stanisław, syn Jakuba, dziedzice Pęcic 1564 r. Kacper i Marcin, synowie Jakuba z Pęcic, 1579 r., i z nich Kacper żonaty z Dorotą Kozerską. Jan, syn Stanisława Górny, żonaty z Anną, córką Jana z Pęcic, 1582 r. Stanisław, syn Jana, 1584 r. (Conv. i Don. Vars.). Erazm Pęczycki, ksiądz, około 1580 r.
Źródła: Dw. Teki (Monografie); Krzep. Prus. t. 2/206; Nies.; Urus. t. 13/295, 297; A. Wolff, Mazowieckie zapiski herbowe z XV i XVI wieku, nr 36, 40, 304, 462, 519, 674, 933, s. 319; Wikipedia.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz