Pareński h. Sas, drobna szlachta na Rusi Czerwonej. Nazwisko mieli wziąć od wsi Paranie (Parenie) w pow. sanockim lub przemyskim.
Pareńscy herbu Sas wylegitymowali się ze szlachectwa w Galicji w XVIII i XIX wieku.
W XIX wieku mieszkała w Krakowie rodzina nosząca to nazwisko. Ci Pareńscy nie przyznawali się jednak do szlachectwa herbu Sas. Z nich: Józef (1807-1855), sędzia krakowski (Pam. Girt.).
Stanisław (1843-1913), lekarz medycyny, profesor Uniw. Jagiellońskiego, prymariusz szpitala św. Łazarza, powstaniec styczniowy 1863/64, prezes Tow. Weteranów, działacz społeczny, radny miasta Krakowa, mecenas sztuki.
Córki powyższego Stanisława, przedstawione w „Weselu” Wyspiańskiego: 1/ Maria (Maryna), żona lekarza i profesora Jana Raczyńskiego; 2/ Zofia, żona wybitnego pisarza, tłumacza i krytyka Tadeusza Boya-Żeleńskiego; 3/ Eliza, poślubiła poetę i krytyka literackiego Edwarda Władysława Leszczyńskiego, który również pieczętował się herbem Sas.
• ELIZA Pareńska (25 X 1888-3 IV 1923), c. Stanisława i Elizy Mühleisen, jedna z najbardziej znanych muz okresu Młodej Polski, wielokrotnie portretowana przez m.in. St. Wyspiańskiego; uczęszczała do prestiżowego prywatnego Gimn. Żeńskiego im. Emilii Plater, jednak po wyjściu za mąż w 1904 r. przeżyła załamanie nerwowe i odtąd kontynuowała naukę w ramach indywidualnego toku nauczania; w tym też okresie uzależniła się od morfiny; w 1916 r. przeszła terapię odwykową w Davos; ur. Kraków, zm. tamże, śmiercią samobójczą, poch. Cm. Rakowicki, kw. O (Wikipedia; Cm. Rak.); m. (18 I 1910 Kraków) Edward Władysław Leszczyński h. Sas (5 VI 1880-26 IX 1921), s. Cypriana Edwarda i Amelii Pilińskiej, krytyk literacki i poeta; studiował filozofię na Uniw. Jagiellońskim, uzyskując doktorat 20 VII 1905; współtwórca „Zielonego Balonika”; ur. Przemyśl, zm. Kraków, na raka gardła, poch. Cm. Rakowicki, kw. O, gr. rodz. Pareńskich (ibid.); dzieci: 1/ Witold Leszczyński (ur. 1912).
(1843-1913)
• STANISŁAW Pareński (16 XI 1843-17 VI 1913), s. Józefa, radcy sądowego, i Franciszki Żychowicz, lekarz medycyny, chirurg, profesor Uniw. Jagiellońskiego, prymariusz szpitala św. Łazarza, powstaniec 1863/64, prezes Tow. Weteranów, działacz społeczny, radny miasta Krakowa od 1881, mecenas sztuki, wyznania rzymsko-katolickiego; ukończył Gimnazjum św. Anny w Krakowie 1862 r.; studia lekarskie na Uniw. Jagiellońskim przerwał z powodu wybuchu powstania styczniowego, w którym walczył pod komendą kpt. Anastazego Wład. Mossakowskiego; po upadku powstania ukończył studia medyczne, otrzymując tytuł doktora wszech nauk lekarskich 28 II 1868; asystent w katedrze anatomii patologicznej UJ do 1870, po uzyskaniu doktoratu z chirurgii, przeszedł na stanowisko sekundariusza oddziału wewnętrznego w Szpitalu św. Łazarza, prymariusz (ordynator) tamże 1875; habilitacja 1872, profesor nadzwyczajny patologii i terapii chorób wewnętrznych na wydziale lekarskim UJ od 1890; ur. Kraków, zm. pod Szczakową, tragicznie, po wyskoczeniu z jadącego pociągu, poch. Kraków, Cm. Rakowicki, kw. O, gr. rodz. (Wikipedia; Cm. Rak.); ż. (21 VII 1877 Kraków) Eliza Maria Mühleisen (22 I 1857-14 II 1918), c. Jana, kupca krakowskiego, i Marii Hrebenda, prowadziła salon literacki; wyznania ewangelickiego; ur. Kraków, zm. tamże, poch. Cm. Rakowicki, kw. O, gr. rodz. (ibid.); dzieci: Adam, Maria, Zofia, Eliza, Jan.
Źródła: Cm. Rakowicki (Monografia); Spis ludności miasta Krakowa z r. 1890; T. Gajl, Herbarz polski online.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz