Krukowiecki h. Pomian,
rodzina kujawska, pisząca się z Ziemblic, z której jedna gałąź
osiedliła się na Rusi Czerwonej. Otrzymała austriacki tytuł baronowski w
Galicji 25 III 1780, oraz dziedziczny tytuł hrabiowski z 
Kuczkowski h. Jastrzębiec,
rodzina małopolska, z której jedna linia otrzymała austriacki
dziedziczny tytuł hrabiowski w Galicji 30 XI 1807, lecz wygasła 1873.
Jej wsią gniazdową jest Kuczków w pow. włoszczowskim, na którym
dziedziczyli w latach 1440-1581 (Krzep. Mał.).
Keller h. Gryf,
w Krakowskiem. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie
Polskim w latach 1836-1862. Inni wylegitymowali się w Cesarstwie, w
guberni kijowskiej 1806 r. Z nich: Karol Fryderyk, syn Rudolfa, który
miał być cześnikiem poznańskim, ożenił się 1764 r. z Wilhelminą z
Wierzbna Rydzyńską, córką Wojciecha, podstolego poznańskiego i Teresy z Czapskich, dziedziczką Michna (Gr. Pozn. z 1765 r. Oblata intercyzy). 
Karnicki h. Kościesza odm.,
vel Siestrzanek-Karnicki, gałąź rodu Kościeszów, pochodząca z Karnic w
ziemi sochaczewskiej. Ich protoplastą był Dersław (Jan) z Szerzyna i
Karnic, który miał przydomek Siostrzanek in. Siestrzanek. Karniccy
używali po nim tego przydomku aż po wiek XVII. Rozdzielili się na kilka
gałęzi, z których jedna osiedliła się w Inflantach, później na Białej
Rusi – inna na Rusi Czerwonej. Gałąź galicyjska (młodsza) otrzymała 17
XII 1782 tytuł baronowski w Austrii, a 10 II 1844 austriacki dziedziczny
tytuł hrabiowski. Z nich: Jan na Karnicach, starosta wiski 1458-1464.
Stanisław, oboźny koronny 1567. Ignacy, podkomorzy miński 1778. Alojzy,
generał adiutant wojsk litewskich 1791. Jan (zm. 1793), sekretarz
pieczęci większej koronnej, poseł. W XIX wieku posiadali m. in. dobra
Michalewice i Wołczuchy w pow. przemyskim, Lelechówka, Wereszyce i
Majdan w pow. lwowskim. Od Karnickich z Brzostowa pochodzą Brzostowscy herbu Kościesza.
Jaworski h. Jelita,
vel Saryusz-Jaworski, przydomku Saryusz, z Jawory w ziemi przemyskiej,
tej samej co i Jaworscy Sasowie (Bon.).
Gołuchowski h. Leliwa, rodzina
malopolska, której gniazdem jest wieś Gołuchów in. Gołuchów Wielki w
dawnym powiecie wiślickim, parafia Kije. Wymieniani są w aktach jako
właściciele tych dóbr w latach 1415-1579. Od nich pochodzą rodziny
Szczepieckich i Rożwieńskich z Rożwienicy in. Rozdwienicy w ziemi
przemyskiej. Boniecki w swoim Herbarzu wysuwa przypuszczenie, iż
protoplastą i założycielem gniazda rodu, które od jego nazwiska nazwano
Gołuchowem, może być żyjący w XIII wieku Gołuch. Był on podkomorzym
księżnej Bolesławowej 1266, a jego urząd nazywał się „Maij” (?!). Jest
również prawdopodobne, że do tego domu należał Wacław, syn Żegoty z
Gołuchowa. W 1364 otrzymał on Dmitrowice w ziemi lwowskiej, a przecież
Gołuchowscy i w późniejszych czasach posiadali dobra w województwie
ruskim. Dymitrów k/ Baranowa Sandomierskiego, który był dziedzictwem
Leliwitów w XV wieku, mógł być założony przez jednego z potomków tegoż
Wacława. Jedna linia Gołuchowskich otrzymała 17 VI 1783, od cesarza
Józefa, austriacki tytuł hrabiowski z odmianą w herbie. 
Golejewski h. Kościesza, vel Golejowski, rodzina
mazowiecka, pisząca się z Golejewa na Mazowszu. Jej wsią gniazdową jest
jak się zdaje Golejewo in. Golejowo w powiecie bielskim, woj. płockim,
chociaż jest i Golejewo w powiecie kruszwickim, które należało do
Golejewskich jeszcze w 1566 (Bon.; Paw.). Golejewscy rozdzielili się na
kilka gałęzi, z których jedna osiedliła się na Rusi Czerwonej, inna na
Litwie. Przedstawiciele gałęzi czeronoruskiej zostali wylegitymowani ze
szlachectwa w ziemi halickiej i lwowskiej 1782 (Szl. Gal.). Jedna linia
otrzymała w Galicji 8 II 1783, od cesarza Józefa II, dziedziczny
austriacki tytuł hrabiowski, z dodatkiem herbowym, lecz wygasła po
mieczu 28 X 1893.
Żyliński h. Janina vel
Mordas-Żyliński, rodzina mazowiecka, z przydom- kiem Mordas. Wyszli
zapewne z Żylina w ziemi sochaczewskiej. Z tą ziemią podpisali elekcję
króla Jana III, o czym wspominają konstytucje sejmowe z 1674 roku. Jedna
linia przeniosła się do województwa trockiego, i z tym województwem
podpisali elekcje w 1697 i 1764 (Con.). Dawne herbarze dają im herb
Ciołek, myląc ich pewnie z Żulińskimi. 
Turowski h. Pierzchała (in. Kolumna, Roch II), rodzina mazowiecka, ze wsi Turowo w dawnym
powiecie mławskim, parafia Wieczfnia. Notowani w aktach ziemi czerskiej
1453 r., w Prusach 1650. Jedna gałąź osiedliła się w woj. łęczyckim,
gdzie posiadali m. in. folwark Kuźmy w parafii Dmosin. Zostali
wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1861. 
Szujski h. Pogoń ruska
(in. św. Jerzy – herb w. ks. moskiewskich), vel Szuyski, jest to gałąź
w. książąt suzdalskich z dynastii Rurykowiczów, młodsza linia dynastii
panującej w Moskwie. Pochodzili od w. księcia Aleksandra Newskiego (zm.
1263). Pierwszym o tym nazwisku, pochodzącym od miejscowości Szuja w
późniejszej guberni włodzi- mierskiej, był Semen Dymitrowicz, syn Dymitra
Fomy Konstantynowicza (zm. 1383), ks. na Niżnym Nowogrodzie i Suzdalu. W
początkach XVI stulecia rozdzielili się na dwie gałęzie: jedną, która
przeszła na Litwę, i drugą, która pozostała w państwach moskiewskich, do
tej należy Wasili Iwanowicz – po zabiciu Dymitra I Samozwańca – car i
wielki książę moskiewski i jego bracia Dymitr i Iwan – wszyscy trzej
zmarli w Polsce. Protoplastą gałęzi litewskiej był Iwan Dymitrowicz
zwany Gubka (zm. ok. 1560), który zbiegł zapewne w połowie 1534 r. z
Moskwy na Litwę. W kwietniu 1536 r. król Zygmunt Stary nadał mu
przywilej na Terebuń w pow. brzeskim. Potomkowie kniazia Iwana przeszli w
kolejnych pokoleniach na katolicyzm i zarzucili tytuł kniaziowski,
chociaż poszczególni przedstawiciele rodu powracali do jego używania już
od XVII wieku. 
