Ossowski

Ossowski h. Abszac (in. Abschatz, Awstacz, Łosia głowa, Napiwon) vel Abszac-Ossowski, Osowski, odnoga rodu Abszac vel Abschatz (Abschitz, Abszytz, Abszyc), przybyłego do Wielkopolski ze Śląska. 

Ostroróg

Ostroróg h. Nałęcz, rodzina wielkopolska, pochodąca się od wygasłego rodu Nałęczów Szamotulskich, z których jeden, jak się zdaje w końcu XII wieku, posiadając majątek Ostroróg w pow. szamotulskim, od niego nazwał się Ostrorogiem. Jego też potomkowie pisali się stale z Szamotuł i długo nosili rodowe imię tej gałęzi – Dobrogost. Od XIII do połowy XVII stulecia rodzina magnacka, za Piastów używała tytułu hrabiów (comes), w 1410 i 1518 otrzymali od cesarza tytuł hrabiów Świętego Państwa Rzymskiego (S.I.R.). Z czasem rozdzielili się na kilka gałęzi, które przyjęły nowe nazwiska: Ostrorogów ze Lwówka Lwowskich, z Gorzenia (Górzna) Gorzeńskich i Prusimia Prusimskich. W 1783 otrzymali potwierdzenie dziedzicznego tytułu hrabiowskiego w Austrii. Ostrorogowie posiadali liczne majątki ziemskie w Wielkopolsce, Małopolsce i na Rusi Czerwonej. W Małopolsce byli m. in. właścicielami wsi Chmielów w pow. pińczowskim, parafia Działoszyce 1498-1525 (Krzep. Mał.). Z nich: 9 wojewodów i 18 kasztelanów 1226 — 1750. 
Genealogia
(osób: 110)

• KAROLINA hr. Ostroróg (ok. 1810-po 1840), c. Andrzeja i Róży Głogowskiej; m. Antoni z Ziemięcina Ziemięcki (Ziemęcki) h. Nieczuja (ok. 1810-1870), s. Wilhelma Ignacego i Marii Stawowskiej; wylegitymowany ze szlachectwa w Królestwie Polskim w 1851; dzieci: Konstanty, Jadwiga – Ziemięccy.

Mikołaj Ostroróg 
(1593-1651)

• MIKOŁAJ Ostroróg (1593-1651), s. Jana i 1ż. Katarzyny Mieleckiej, podczaszy koronny, dyplomata, znakomity mówca sejmowy, regimentarz wojsk koronnych, uczestnik wojen kozackich; w 1603 rozpoczął naukę w Akademii Zamojskiej pod opieką Szymona Szymonowica, następnie studiował za granicą, w Wiedniu 1613, w Kolonii i Padwie 1618-1619; poseł na sejmy z woj. ruskiego i bełskiego od 1627, podstoli krakowski 10 II 1633, marszałek sejmu koronacyjnego 1633 (jego mowa na powitanie nowego króla Władysława IV Wazy uznana została wówczas za wzór oratorstwa), stolnik wielki koronny 15 VIII 1634, krajczy wielki koronny 21 VI 1636, podczaszy wielki koronny 1638; wyznaczony przez króla w 1635, wraz z kanclerzem litewskim Stanisławem Albrechtem Radziwiłłem, na mediatora między unitami a prawosławnymi; w 1644 wziął udział ze swymi oddziałami nadwornymi w wyprawie ochmatowskiej przeciw Tatarom; w VIII 1646 kandydował do buławy polnej, ostatecznie przyznanej wojewodzie czernihowskiemu Marcinowi Kalinowskiemu; jeden z trzech regimentarzy wojsk koronnych w czasie powstania Chmielnickiego 1648-1649, obwiniany o klęskę pod Piławcami; podczas obrony Zbaraża dowodził jedną z pięciu dywizji; starosta kościelecki, drohowski, rohatyński, tykociński 25 X 1645, buski 15 III 1646; posiadał znaczne dobra w woj. ruskim, mieszkał przeważnie w Komarnie; poch. w Lublinie (PSB, T. 24); ż. (p. 1627) Barbara z Górki Roszkowska h. Łodzia (ok. 1600-1641); dzieci: Katarzyna, Zygmunt, Mikołaj, Andrzej, Stanisław.

Źródła: Bork. Rocz. t.1/299-301, t.2/230-232; Bork. Gen. 434-436; Kos. t.1/473- 486, t.2/156-157; Urus. t.13/80-92.

Ostaszewski

Ostaszewski h. Ostoja, licznie rozrodzona rodzina mazowiecka, pisząca się z Ostaszewa Wielkiego w ziemi ciechanowskiej, obecnie pow. pułtuski, gmina Gzy. W miarę działów, wieś ta przybierała różne nazwy, takie jak Ostaszew Wielki, Panki, Bagno, Czerznie i Włoski. Ostaszewscy są notowani w tamtejszych księgach urzędowych od XV wieku. Akta kancelarii książąt mazowieckich w Metryce Koronnej zawierają przywilej ks. Bolesława IV z 1446 dotyczący Ścibora z Ostaszewa, oraz przywilej ks. Janusza II z 1473 przenoszący Ostaszewo na prawo chełmińskie. Przez kilkaset lat Ostaszewo Wielkie pozostawało w ręku Ostaszewskich, i dopiero w 1771 Franciszek Ostaszewski sprzedał je podstolemu zawkrzeńskiemu Antoniemu Zielińskiemu. Z czasem ród Ostaszewskich rozdzielił się na wiele gałęzi, z nich jedna osiedliła się w Wielkopolsce, inna na Rusi Czerwonej i Podolu. W XIX stuleciu byli właścicielami m. in. Wzdowa i Grabownicy w pow. brzozowskim, oraz Klimkówki w pow. sanockim. Z tej rodziny: 1 biskup 1813 — 1817.
Nazwisko Ostaszewski przybierała też później drobna szlachta o nazwisku Ostasz (Urus.). 
Genealogia
(osób: 411)

• LUDWIKA Ostaszewska (1806-1877), c. Kazimierza i Heleny Załęskiej; m. (p. 1831) Franciszek z Niezabytowa Niezabytowski h. Lubicz (ok. 1790-1852), s. Jana i Anny Żurakowskiej, członek i deputat stanów galicyjskich, komisarz sejmu stanowego 1845; właściciel dóbr Uherce w powiecie gródeckim; dzieci: Włodzimierz Niezabytowski (ur. 29 VI 1831).

• TEOFIL Wojciech z Ostaszewa Ostaszewski (1807-9 VIII 1889), s. Sebastiana i Wiktorii Łubkowskiej, oficer wojsk polskich, członek Stanów galicyjskich, prezes rady powiatowej brzozowskiej; delegat galicyjskiego Tow. Kredytowego Ziemskiego, komendant Gwardii Narodowej obwodu sanockiego 1848; autor dzieł ludowych; właściciel dóbr Wzdów i Grabownica w pow. brzozowskim, oraz Klimkówka w pow. sanockim; ż. (15 IV 1849 Wiedeń) Emma Honorata hr. Załuska h. Junosza (13 VIII 1831-1 III 1912), c. Karola Teofila i Amelii ks. Ogińskiej; ur. w Memlu; dzieci: Maria, Adam, Stanisław, Kazimierz.

Źródła: Bork. Rocz. t.1/526-527; Kos. t.1; Nies. t.7; Urus. t.13; Wikipedia.

Ostrowski

Ostrowski h. Grzymała, według Uruskiego, stara, lecz niezamożna rodzina mazowiecka. Nazwisko wzięli od wsi Ostrów nad Wisłą, w ziemi czerskiej, parafia Magnuszew, obecnie pow. Kozienice.

Ożarowski

Ożarowski h. Rawicz (in. Rawa), rodzina małopolska, biorąca nazwisko od wsi Ożarów w pow. lubelskim, parafia Garbów. Dziedziczyła tam w latach 1417-1580 (Dług.; Krzep.). Według Niesieckiego mieli wywodzić się z Ożarowa w ziemi wieluńskiej, co jest jednak wątpliwe.

Pac

Pac h. Gozdawa, magnacka rodzina litewska, wymieniana w aktach litewskich już w drugiej połowie XV stulecia, za panowania króla Kazimierza Jagiellończyka. Pierwszym historycznie znanym członkiem tego rodu jest Pac Dowkszewicz, który w 1452 był kasztelanem trockim

Piekarski

Piekarski h. Rola vel Rolicz-Piekarski, na Kujawach i w województwie łęczyckim, pisali się z Piekar i z Zawad. Nazwisko wzięli od wsi Piekary w powiecie łęczyckim, gminie i parafii Piątek. Według regestru poborowego pow. łęczyckiego z 1576 r. wieś ta była własnością Jana Piekarskiego,

Pieniążek

Pieniążek h. Odrowąż vel Odrowąż-Pieniążek, rodzina małopolska pochodząca z linii Odrowążów ze Sprowy. Początkowo pisała się z Szydłowca, co świadczy o jej wspólnym pochodzeniu z Szydłowieckimi z Szydłowca i Góry. W XV i XVI stuleciu rozdzielili się na dwie gałęzie.

Parys

Parys h. Prawdzic vel Paryz, Paris, Parysz, gałąź Radzanowskich, jednego pochodzenia ze Szczawińskimi – Prawdzicami, którzy jeszcze w XV wieku pisali się z Golczewa in. Gulczewa (Golcz vel Goltz). Parysowie pisali się z Parysowa w ziemi czerskiej, lecz wywodzić się mogą z Wielkopolski. 

Pepłowski

Pepłowski h. Gozdawa, stara i senatorska rodzina mazowiecka, wywodząca się ze wsi Pepłowo in. Pepłowo Wielkie w powiecie mławskim, gminie i parafii Wieczfnia Kościelna. Gozdawici są notowani w aktach ziemi płockiej od 1107 r. Protoplastą Pepłowskich ma być