Prądzyński

Prądzyński h. Grzymała vel Prądzeński, Prądeński, Prądziński, Pron- dziński, Prondzyński, gałąź wielkopolskich Grzymalitów, wiele znacząca już w czasach Paprockiego. Pisali się z Prądzynia in. Prądzenia, wsi obecnie nieznanej. Być może nazwę tę nosiło wcześniej Prądno, poło- żone w pow. średzkim, parafii Pobiedziska. Akta poznańskie notują tam Prądzyńskich vel Prandzińskich, Prandzeńskich „de Prandno” już 1422 r. (AGZ Poznań). 
Prądzyńscy przydomku Depka, podobno również Grzymalici, licznie zamieszkiwali we wsi szlacheckiej Prądzona in. Prondzona w pow. człuchowskim, parafii Borzyszkowy, obok Prądzyńskich innych herbów, uszlachconych przez króla Jana III Sobieskiego za udział w Wyprawie pod Wiedeń. W 1868 r. wieś ta liczyła ogółem 433 mieszkańców. Prądzyńscy herbu Grzymała zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1861. Z nich: 1 kasztelan — 1577.
Genealogia 
(osób: 76)

gen. Ignacy Prądzyński

(1792-1850)

• IGNACY Prądzyński (1792-1850), s. Stanisława i Marcjanny Bronikowskiej, generał dywizji wojsk polskich, uczestnik kampanii napoleońskich i powstania listopadowego 1830/31; generalny kwatermistrz i szef sztabu 1831, po upadku powstania, na emigracji, gdzie był jednym z założycieli Narodowego Tow. Patriotycznego; ur. w Sannikach w woj. poznańskim; ż. Emilia Rutkowska h. Pobóg (ur. ok. 1800), c. Szymona i Marianny Mierosławskiej h. Rogala; dzieci: Helena, Sylwia.

• KAMILA Prądzyńska (ok. 1834-po 1860), c. Wojciecha i Karoliny Statkiewicz; ur. Zgłowiączka (Nejm.); m. (24 I 1858 Warta) Karol Henryk Ernest Sznajder (ok. 1830-po 1860), s. Karola i Zuzanny Netke, woźny w sądzie w Warcie; ślub w parafii Warta (MK Warta).

Źródła: Bork. Sp. 334; Dw. Teki; Kos. t.1; Pap.; Nies.; SGKP t.9/28, 29; Żern. t.2/232; Żych. t.3/217-221; Wikipedia: 1.

Prozor

Prozor h. własnego, na Litwie. Mają pochodzić od książęcej rodziny Prozorowskich w Rosji, szczepu Ruryka, stąd w herbie swoim, na tarczy kładli mitrę książęcą.

Prusinowski

Prusinowski h. Topór, rodzina małopolska, pisała się z Prusinowic. Ich gniazdem są Prusinowice w Krakowskiem, jednak później założyli inne wsie tej nazwy, m. in. w powiecie opatowskim. Według Herbarza Uruskiego jedna gałąź osiedliła się około 1400 roku na Mazowszu i założyła w ziemi zakroczymskiej wieś Prusinowice, nazwaną tak od rodzinnej wsi małopolskiej. Dziedzice części tej wsi Jan i Jakub, nabywszy w 1403 r. od ks. mazowieckiego Janusza 40 włók gruntu we wsi Kleczkowo, założyli osadę Żyznów, a ich potomkowie od tych wsi wzięli nazwiska Żyznowski i Kleczkowski. Prusinowscy z ziemi zakroczymskiej zeszli na szlachtę zagrodową, linia zaś krakowska, nabywszy majątki na Wołyniu i Rusi Czerwonej w XVII stuleciu, należała do zamożniejszych obywateli tych ziem. Jedna linia osiedliła się w Poznańskiem. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1861. Z nich: 1 wojewoda i 2 kasztelanów 1616 — 1700.
Bardzo prawdopodobne, że są różne rodziny Prusinowskich h. Topór. Prusinowscy tego herbu wyszli też ze wsi Prusinowo w pow. pyzdrskim i chyba ze wsi Prusinowice w pow. szadkowskim. W 1479 r. ksiądz Piotr Rogacki, proboszcz koźmiński, udowodnił szlachectwo świadkami, Janem Prusinowskim, Janem Mieniszewskim, po ojcu z herbu Topór i Świętomirem de Strzedzewo i Świemą (de) Zdbyki, po matce z herbu Wczele (AGZ Pyzdry). Prusinowscy z Wielkopolski należą jednak chyba do rodu Pałuków i są pewnie jednego pochodzenia z Dzierzbickimi, Jarnowskimi, Trąmpczyńskimi i Złotkowskimi. Znane są też rodziny Prusinowskich h. Pobóg i Sas.
Genealogia
(osób: 65)

• ELŻBIETA Prusinowska (ok. 1600-po 1648), c. Aleksandra i Marianny Kalinowskiej; 1m. Andrzej Boguski (ok. 1600-p. 1643); 2m. (1643) Mikołaj ks. Sapieha h. Lis (ok. 1581-14 III 1644), s. Mikołaja i 2ż. Hanny Wiśniowieckiej h. Korybut, kasztelan wileński; dworzanin hospodarski 1616, chorąży wielki litewski 1627, wojewoda miński 1638, brzeski 1638, kasztelan wileński 1642; właściciel majątku Kodeń n/ Bugiem; zm. Lublin; 1v. żonaty (1616) z Jadwigą Anną Woyna (zm. 1642), c. Macieja i Elżbiety Gosłowskiej.

• TADEUSZ Prusinowski (1799-po 1829), s. Pawła i Katarzyny Boruckiej, podporucznik wojsk polskich; wstąpił w 1825 r. do 3 pułku strzelców konnych i został podporucznikiem 1829; ur. Łekno w Poznańskiem (Urus.; Ks. Wojskowe).

Źródła: Dw. Teki; Kos. t.1; Nies.; Urus. t.14/368-370; Żych.

Pruski

Pruski h. Leliwa, rodzina pruska, której właściwe nazwisko wedle Uruskiego to Preuss. Spolonizowani Preussowie, jedni nazwali się Pruszakami, inni Pruskimi.

Pruszyński

Pruszyński h. Rawicz vel Ursyn-Pruszyński, Prusiński, przydomku Ursyn, rodzina podlaska, właściwie Prusiński vel Prusieński, gdyż pod takim nazwiskiem występują jeszcze w XVII wieku. Wywodzą się z Prusina (Pruszyna) w pow. łukowskim, gdzie dziedziczyli w latach 1552-1580 (Papr.). Jedna gałąź przeniosła się na Wołyń i zaczęła się pisać Pruszyńskimi z Pruszyna. Mieli na Wołyniu liczne dobra w okolicach Starego Konstantynowa, m. in. Pustomyty, Ilkowce, Werchniaczka, Semerynki, Werborodyniec, Rześniówka, Wolica Kierekieszyna, Rasztówka i Pomorzany. Pruszyńscy z tej gałęzi otrzymali trzykrotne od papieża tytuł hrabiowski papieski na zasadzie primogenitury w 1883, 18 III 1902 i 1923. Z nich 1 senator 1775 —1796.

Przerembski

Przerembski h. Nowina, vel Przerębski, Przyrębski?, rodzina z ziemi sieradzkiej, pisała się z Przerębu (Przerąb) k/ Radomska. Otrzymała od cesarza tytuł hrabiowski Państwa Rzymskiego (S.I.R.) 12 IV 1627, z odmianą w herbie, oraz tytuł hrabiowski w Austrii 1801, potwierdzony w Królestwie Polskim 1824. Rodzina ta wygasła w linii męskiej w XIX stuleciu. Z nich: czternastu senatorów, w tym 1 arcybiskup gnieźnieński, prymas, 1 biskup, 2 wojewodów, 10 kasztelanów 1480 — 1768.
Odmiana herbu hrabiowskiego (1627) — tarcza podzielona na cztery części, w I i IV polach złotych dwugłowy orzeł cesarski ukoronowany; w II i III polach czerwonych pas poprzeczny srebrny; w środku tarcza mała, na której w polu błękitnym ucho kotła srebrne barkiem na dół, w środku tego miecz z rękojeścią złotą do góry. Nad koroną hrabiowską trzy hełmy, w I i III orzeł cesarski, w II noga zbrojna w kolanie zgięta piętą do góry w lewo.
Genealogia
(osób: 104)

• ADAM hr. z Przerębu Przerębski vel Przerembski (1773-1811), s. Stanisława i Józefy Święcickiej, starosta ojcowski, ostatni z rodu; kawaler orderu św. Stanisława; wylegitymował się ze szlachectwa i tytułu hrabiowskiego 1804; sprzedał w 1794 rodzinny majątek Przerąb, a nabył starostwo ojcowskie od Brühla w 1795; ż. (p. 1794) Łucja hr. Wodzicka h. Leliwa (1770-1847), c. Franciszka, starosty grybowskiego i Zofii Krasińskiej h. Ślepowron, starościanki nowomiejskiej; siostra prezesa Senatu Wolnego Miasta Krakowa Stanisława Wodzickiego; dziedziczka Demblina, Gremboszowa i Siedliszowic w pow. dąbrowsko-tarnowskim, do 1820 właścicielka Pałacu pod Baranami w Krakowie, później pałac ten sprzedała Arturowi Potockiemu; dzieci: Zofia, Józefa.

• KATARZYNA Przerembska (ok. 1680-po 1752), c. Stanisława i Katarzyny Ossolińskiej, dziedziczka dóbr Miedziedza w pow. opoczyńskim 1750; 1m. (ok. 1700) Antoni Trypolski (ok. 1660-p. 1745), podkomorzy kijowski, starosta traktymirowski i karoliński, pułkownik JKMci; 2m. (ok. 1745) Melchior Gurowski h. Wczele (1685-2 VIII 1756), s. Melchiora i Krystyny Przybyszewskiej h. Grzymała, kasztelan poznański, gnieźnieński i kaliski, starosta kościański, kolski, brodowski, grabowski i obornicki (Dw. Teki).

Źródła: Bork. Rocz. t.1/336-337; Dw. Teki; Kos. t.1; Nies.; Urus. t.15/19-22.

Przezdziecki

Przezdziecki h. Prus I, vel Przeździecki, rodzina licznie rozrodzona w północnym Mazowszu. Nazwisko wzięła od wsi Przezdziecko, w ziemi nurskiej, następnie zaś założyła w końcu XIV stulecia wieś Przezdziecko w ziemi łomżyńskiej.

Racięcki

Racięcki h. Pomian vel Racięski, Racieski, w Wielkopolsce, na Kujawach i w ziemi dobrzyńskiej. Gniazdem ich są Racięcice w powiecie konińskim, bowiem już 1418 r. są notowani w tamtejszych aktach. Podpisali elekcje z

Raczyński

Raczyński h. Nałęcz, magnacka rodzina wielkopolska, wywodząca się od Małyskich z Małyszyna in. Małyczyna.

Radecki

Radecki h. Godziemba, vel Redecki, na Kujawach i w woj. bełskim. Ich wsią gniazdową ma być Radecz in. Redecz (Wielki Redecz) k/ Lubrańca w pow. radziejowskim, woj. brzeskim kujawskim.