Sadowski h. Lubicz, także Ostroróg-Sadowski, na Podlasiu i na Litwie, w woj. brzeskim litewskim i wileńskim. Ich gniazdem jest wieś Sady, w dawnym pow. drohickim, parafia Drohiczyn. Są chyba jednego pochodzenia z Wińskimi z Winny.
Sawicki h. Cholewa, rodzina podlaska, osiedlona również na Litwie, w woj. brześciańskim. Jedna jej gałąź przeniosła się w Poznańskie. 
Scipio del Campo h. własnego
(in. Scipio, Laski) vel Scypio, Scypion, Scipion de Campo, rodzina
włoska, przydomku „del Campo”. Przybyła do Rzeczypospolitej w 1518 r. w
orszaku królowej Bony i osiedliła się na terenie Grodzieńszczyzny.
Prostoplasta linii litewskiej, Piotr Scipio del Campo, był gubernatorem
księstwa Bari i Rossano we Włoszech, a następnie marszałkiem dworu
królowej Bony. Scypionowie posiadali tytuł hrabiowski w XIX wieku.
Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach
1836-1861. Z nich: 1 minister i 1 kasztelan w latach 1720 — 1743.
Siemieński h. Dąbrowa,
vel Siemiński, rodzina małopolska, z woj. lubelskiego, której wsią
gniazdową jest Siemień w dawnym pow. radzyńskim, parafia Parczew.
Sieniawski h. Leliwa,
małopolska rodzina magnacka, wygasła w 1726. Pisali się z Granowa, a
wywodzili się od Granowskich herbu Leliwa. Protoplastą rodu jest Rafał z
Sieniawy, syn Dymitra Granowskiego, kasztelana nakielskiego. Dłuższy
czas wojując z Tatarami, w końcu osiadł w ziemi halickiej, ożenił się z
dziedziczką Sieniawy i od tego majątku przyjął nazwisko (Nies.).
Sieniawscy tytułowali się hrabiami na Szkłowie i Myszy, a później pisali
się także z Brzeżan k/ Lwowa w woj. ruskim 1615. Z nich: 1 kasztelan
krakowski, 3 wojewodów, 3 hetmanów, 2 ministrów i 2 kasztelanów 1548 —
1726. 
Sierakowski h. Dołęga,
przydomku Tochman, w ziemi gostyńskiej. Pierwotnie nosili nazwisko
Tochman, a wywodzą się ze Starego Sierakowa, wsi pod Gostyniem. 
Sieroszewski h. Nabram i Byliny (in. Szreniawa odm.) vel Sieraszewski, w Wielkopolsce, wymienia ich Paprocki w Herbarzu, jako osiadłych w pow. poznańskim 1584 (Papr.).
Siewierski h. Ogończyk,
według dawnych herbarzy wywodzą się z Siewierza (Siewierzyna) na
Kujawach, w woj. brzesko-kujawskim. Wsi o takiej nazwie nie ma w
Słowniku Geograficznym Królestwa Polskiego, wymieniona jest natomiast
wieś Siewiersk, w powiecie włocławskim, gminie Pyszkowo, parafii Choceń.
Jej właścicielem jest w 1557 r. Stanisław Siewierski, kasztelan
kruszwicki. Jedna linia Siewierskich osiadła na Olszowej w pow.
ostrzeszowskim, inna na Młodawinie w ziemi sieradzkiej, obecnie w woj.
łódzkim, pow. zduńskowolskim, gminie Zapolice. Siewierscy zostali
wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Z nich: 2
kasztelanów 1520 — 1707.
Skaławski h. Nałęcz związany, dawniej
Skałowski, rodzina wielkopolska, pisała się z Rogaczewa in. Wielkiego
Rogaczewa w pow. kościańskim, a ich gniazdem jest wieś Skałowo w dawnym
powiecie pyzdrskim. Skaławscy są jednego pochodzenia z Rogaczewskimi. W
XVI wieku pisali się często Skaławskimi albo (seu) Rogaczewskimi. Z
nich: 1 kasztelan 1738.
Skarbek h. Abdank (in.
Awdaniec), stara rodzina wielkopolska, pocho- dząca od średniowiecznych
„comesów” (hrabiów), pisząca się z Góry, pierwotnego gniazda wszystkich
Awdańców. 
