Tarło

Tarło h. Topór (in. Starża) vel Zaklika-Tarło, stara i magnacka do połowy XVIII stulecia rodzina małopolska, w województwie sandomierskim i lubelskim.

Tarkowski

Tarkowski h. Klamry, na Podlasiu i na Litwie. Ich gniazdem jest wieś Tarków Srebrny, w powiecie siedleckim, w parafii Przesmyki. 

Szyszkowski

Szyszkowski h. Ostoja, w Małopolsce i w ziemi sieradzkiej. Pisali się z Mojkowa. Wymienia ich Paprocki w swoim Herbarzu.

Szymanowski

herb Jezierza

herb Ślepowron

Szymanowski h. Jezierza oraz h. Ślepowron, vel Korwin-Szymanowski, rodzina zamieszkująca głównie na Mazowszu, od XIX wieku używająca przydomku Korwin.

Szydłowski

Szydłowski h. Lubicz, rodzina mazowiecka, pisała się „na Szydłowie” lub „z Wielkiego Szydłowa” w ziemi płockiej, gdzie jest notowana w aktach w 1500 roku.

Szydłowiecki

Szydłowiecki h. Odrowąż, wygasła już, znakomita rodzina małopolska, pisząca się „z Szydłowca”. Nazwisko wzięła od swych dziedzicznych dóbr, miasteczka Szydłowiec w powiecie radomskim.

Szretter

Szretter h. Lubicz, vel Szreter, Szreyter, Szreytter, Szrejter, Schretter, Schroetter, Schroeter, rodzina niemiecka pochodząca ze Szwabii, osiadła już w 1460 r. w Prusach, następnie w Inflantach.

Szpot

Szpot h. Łabędź (odm.) vel Dunin-Szpot, Szpott, stara rodzina w Małopolsce i Prusach Zachodnich, przydomku „Dunin". Niektórzy nazwali się Szpotańskimi, inni Szpotowskimi.

Szołdrski

Szołdrski h. Łodzia, vel Szułdrski, stara i szeroko rozgałęziona rodzina wielkopolska, której pierwotnym nazwiskiem było Szołdra, a wsią gniazdową Szołdry k/ Czempinia w woj. poznańskim – już w początkach XV wieku zamieszkiwała tam drobna szlachta herbu Łodzia.

Szeptycki

Szeptycki h. własnego (in. Dołęga odmienna), rodzina z Rusi Czerwonej, pisząca się z Szeptyc, wyznania prawosławnego, później grecko i rzymsko-katolickiego. Po nabyciu majątku Uherce w pow. Rudki, część rodziny tytułowała się na Szeptycach, a część na Woszczeńcach i Uhercach. Z powodu prawosławnego wyznania nie byli dopuszczani do urzędów. Dopiero po polonizacji i zmianie wiary na rzymsko-katolicką w XVIII i początku XIX wieku zaczęli odgrywać znaczącą rolę wśród szlachty galicyjskiej. Jedna linia otrzymała tytuł hrabiowski austriacki 6 V 1871, dyplom 16 IX 1871. Z tej rodziny 3 senatorów: 1 biskup i 2 kasztelanów 1757 — 1791. Dewiza herbowa: „A cruce salus” – łac. Z krzyża (pochodzi) zbawienie.