Kaczanowski h. Ostoja,
wyszli być może z Wielkopolski. Byli na Litwie, skąd jedna gałąź przeniosła się na Podole. Gałąź
podolska używała przydomku Morycz. W XIX stuleciu byli właścicielami m.
in. dóbr Kordzłowiec w pow. winnickim, gub. podolskiej. Z nich: Jan
Kazimierz, 
Jaruntowski h. Prus III,
vel Jaróntowski, Jarontowski, rodzina mazowiecka, osiedlona na Rusi
Czerwonej. Cytowana w aktach łomżyńskich od r. 1433. Nazwisko wzięła od
wsi Jarunty.
Głowacki h. Prus I, licznie rozrodzona rodzina sieradzka, której gniazdem jest wieś Głowaczewice w dawnym powiecie szadkowskim, ziemi sieradzkiej.
Fihauser h. własnego
vel Fihauzer, rodzina niemiecka, przybyła do Polski w II połowie XVI
wieku, osiadła w Krakowie, gdzie jeden z nich był ławnikiem w 1585 r.
Używała dawniej także nazwiska von Engelke lub von Vieheuser, i pisała
się z Mijaczowa (Miaczowa, na Mijaczowie). W 1626 r. otrzymali
potwierdzenie szlachectwa od Ferdynanda II, z herbem opisanym poniżej.
Wylegitymowani ze szlachectwa w sądzie grodzkim czchowskim w 1782 r., a
lwowskim w 1837 r. W XIX wieku byli właścicielami dóbr Januszkowice w
Galicji, w pow. jasielskim, Bruśnik i Ciężkowice w pow. grybowskim,
Makowiska w pow. krośnieńskim.
Fedorowicz h. Oginiec (in. Brama) vel Fiedorowicz, Federowicz, Fiederowicz, rodzina ruska, albo też kilka rodzin, mających wywodzić się od książąt Kozielskich,
szczepu Ruryka. W 1802 r. deputacja wywodowa szlachecka gubernii
mińskiej, a w 1822 r. Heroldia Cesarstwa Rosyjskiego, na podstawie
licznych dokumentów urzędowych, uznała ich wspólne pochodzenie z
książęcymi domami Ogińskich i Puzynów,
i przyznała im prawo pisania się z przydomkiem „z Kozielska na
Szczonowie” (Kos.). W XIX wieku wylegitymowali się ze szlachectwa w
gubernii mińskiej, w Królewstwie Polskim i w Galicji – wszyscy z herbem
Oginiec. Niektórzy z nich, nie wiadomo dlaczego, zaczęli przybierać od
ok. 1746 przydomek Jackowski i z tym przydomkiem wylegitymowali się ze
szlachectwa w sądzie ziemskim lwowskim w XVIII wieku. Przydomek ów
mógłby świadczyć o tym, że są wspólnego pochodzenia, lub też wywodzą się
w linii prostej od Jana (Iwana) Fedorowicza-Jackowskiego, zwanego
Fedoreńką, pułkownika Chmielnickiego, nobilitowanego na sejmie 1661.
Inni używali przydomku Dałło. Fedorowiczowie byli właścicielami m. in. dóbr Żerebki Szlacheckie i Hałuszczyńce w Galicji, w pow. skałackim, Czerniechowce, Okno, Touste, Jabłonowszczyzna i Werniaki, Wołczkowce w pow. zborowskim, Klebanówka w pow. zbaraskim. Inni wylegitymowali się w XIX w. z herbami Gozdawa, Przegonia i Radwan (Wierzbna). 
Długoszowski h. Wieniawa vel Wieniawa-Długoszowski, Długoszewski, rodzina małopolska, wywodząca się od Długoszów
herbu Wieniawa, z których niektórzy zmienili nazwisko na Długoszowski
(Urus.). Jedna gałąź osiedliła się w północnym Mazowszu, inne – w
Wielkopolsce i na Rusi Czerwonej. Długoszowscy zostali wylegitymowani ze
szlachectwa w sądzie grodzkim sądeckim 1782, oraz w gubernii podolskiej
1848.
gen. Bolesław Wieniawa-Długoszowski
Brykczyński h. Gwiaździcz,
rodzina pochodzenia niemieckiego, właściwym jej nazwiskiem było
Fabricius; z nich jedna linia przeniosła się do Polski i została
nobilitowana za króla Stanisława Augusta w 1790 r. W XIX wieku byli
właścicielami dóbr Pacyków i Dębnik w Galicji, w pow. stanisławowskim. 
Breza h. własnego
vel Briza, Bryza, von (de) Briesen, rodzina wielkopolska, z której
pierwszy Ernest przybył w 1591 roku do Polski. Stanowią polską odrośl
rodziny von Briesen, wiodącej się z Marchii, a w XV wieku już osiedlonej
na Śląsku w miejscowości Cybalin (Ziebelle) k/ 
Ziemięcki h. Nieczuja
vel Ziemęcki, Ziemecki, Ziemiecki, rodzina śląska, pisząca się z
Ziemięcina k/ Gliwic, z której jedna gałąź przeniosła się do
Wielkopolski. Wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1851.
Jedna linia tej rodziny otrzymała tytuł baronowski austriacki 15 X 
