Brzeziński h. Doliwa,
stara rodzina kujawska, istniejąca już w czasach piastowskich. Wyszła
ze wsi Brzeźno w powiecie brzeskim kujawskim. Używali różnych
przydomków, m. in. Lutek, Szyrzyk. Brzezińscy tego herbu udowodnili
swoje pochodzenie szlacheckie w Królestwie w latach 1841-1844. Jedna
linia osiedliła się na Wołyniu, gdzie otrzymali z dóbr pojezuickich
Łyszcze i Botyń w powiecie łuckim. Z nich: 1 biskup, a zarazem minister i
1 kasztelan 1450 — 1780.
Brudzewski h. Newlin,
vel Brause-Brudzewski, wyszli z Brudzewa (niem. Brausendorf) k/
Zbąszynia. Spolonizowani członkowie tej rodziny używali nazwiska zrazu
Brudz, potem Brudzewski, ci natomiast, którzy pozostali Niemcami, pisali
się von Brause. 
Błociszewski h. Ostoja, w Wielkopolsce, wzięli nazwisko od wsi Błociszewo w pow. kościańskim. Są jednego pochodzenia z Gajewskimi, którzy też pisali się z Błociszewa, a nawzajem Błociszewscy z Gajewa.
Akta poznańskie i kościańskie wymieniają m. in. Mirosza z Błociszewa
Abgarowicz h. własnego, rodzina pochodzenia ormiańskiego, na Rusi Czerwonej.Pierwotnym
ich nazwiskiem było Sołtan. W XVI wieku byli obywatelami miasta Kijowa i
trudnili się handlem. Z nich Teodor Sołtan posłował z m. Kijowa na sejm
Unii 1569. NI. Sołtan był w 1584 kupcem we Lwowie. W XVII stuleciu
przenieśli się ci Sołtanowie na Wołoszczyznę, gdzie uzyskali szlachectwo
i nabyli znaczne dobra. Niektórzy z nich powrócili ok. 1670 do Polski i
osiedli w woj. ruskim, w m. Stanisławowie. Z tych Abgar-Sołtan, bogaty
kupiec, żyjący ok. 1730, miał dwóch synów Krzysztofa i Zachariasza.
Potomkowie Krzysztofa przyjęli po śmierci swego dziada nazwisko
Abgarowicz, a potomkowie Zachariasza nazwali się po ojcu
Zachariasie(sze)wiczami.
Węgliński h. Godziemba, vel Węgleński, rodzina rozrodzona w ziemi łęczyckiej, jednego pochodzenia z Lubrańskimi, Dąmbskimi i Wysockimi.
Według dawnych herbarzy, mieli wziąć nazwisko od wsi Węglin w pow.
lubelskim, parafii Konopnica.
Walknowski h. Wieruszowa
(in. Wierusz) vel Wierusz-Walknowski, Walknoski, Walchnowski,
Waliknowski, Walichnowski etc., przydomków Wernisz i Wierusz, stara rodzina w
Sieradzkiem. Nazwisko wzięli od wsi parafialnej Walknowy (Waliknowy,
Walichnowy) w powiecie wieluńskim, gminie Sokolniki, gdzie na początku
XVI wieku mieszka częściowa szlachta Wieruszowie, mająca 24 łany osiadłe
(SGKP). Ich przodkiem był Bieniasz czyli Benedykt Wierusz (zm. 1409),
sędzia ziemski wieluński 1400 r., dziedzic na Wieruszowie, Kowalu,
Niemojowie, Walknowie, Osieku i Praszce; w roku 1401 fundował klasztor
Paulinów i kościół w Wieruszowie; poległ pod Malborkiem w walce z
Krzyżakami. Syn jego Władysław, dziedzic Walknowy, jest protoplastą
Walknowskich, którzy są jednego pochodzenia z Kowalskimi i Niemojewskimi. Zostali wylegity- mowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1861. 
Walewski h. Roch II (in.
Kolumna, Pierzchała), licznie rozrodzona rodzina mazowiecka, pisząca
się z Walewic. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie
Polskim w latach 1836-1861. Jedna linia uzyskała tytuł hrabiowski z
odmianą w herbie w Rosji 21 III 1838, w Królestwie 1844, potwierdzenie w
Prusach 31 III 1872. W XIX wieku należały do nich m. in. dobra Grüben
na Śląsku, Mostki, Mąkolno i Ośno Górne i Dolne, Dzierzbice, Korczyn i
Wiewierz w pow. kutnowskim, Wrząca Wielka i Witów w pow. kolskim,
Bogusławki, Zglinna Wielka, Zglinna Mała i Prandocin w pow. rawskim,
Florianów w pow. warszawskim. Z nich: 15 senatorów w latach 1574 — 1831,
w tym 2 wojewodów i 13 kasztelanów. 
Uruski h. Sas,
stara i szeroko rozgałęziona rodzina czerwonoruska, pochodzenia
węgierskiego, pisząca się na Urużu (de Uruż) i Łopusznie, osiadła w
ziemi przemyskiej. Na Węgrzech zaliczeni w poczet rycerstwa przed 1200
r., używali początkowo nazwiska Woryski. Za czasów Daniela ks. Rusi
Czerwonej, przenieśli się Woryscy w towarzystwie kilku innych rodzin
węgierskich z Węgier na Ruś Czerwoną, gdzie otrzymali od książąt ruskich
lenno w okolicy Drohobyczy, między Sprynką a Niedźwiedzią w ziemi
przemyskiej. Tam założyli osadę i zamek Worysz czyli Urosz (Uruż). Dla
rozróżnienia się przybierali różne przydomki, np. Odemczak, Chomikowicz,
Waskowicz, Gołdasz, Dmitrowicz, Kozarowicz itd. Jedna linia otrzymała
tytuł hrabiowski austriacki 17 II 1844, dyplom 13 XII 1844, uznany w
Królestwie Polskim 1854. Z tej rodziny 1 kasztelan 1470. 
Urbański h. Nieczuja, rodzina sieradzka, zamieszkująca później także w Małopolsce, na Rusi Czerwonej i w innych regionach dawnej Rzeczypospolitej. Wywodzą się ze wsi Urbanice (dawniej Urbanica) w ziemi sieradzkiej, chociaż gniazdem rodu Nieczujów jest wieś Nieczuja w woj. sandomierskim, założona podobno w 1110 roku. 
Umiński h. Cholewa
vel Umieński, rodzina mazowiecka, pisała się z Uminina in. Umienina.
Ich wsią gniazdową jest Umienino k/ Płocka, parafia Proboszczewice,
które z czasem uległo podziałowi na części, m. in. Umienino-Łubki,
Umienino-Nagietki i Umienino-Żelazki (SGKP). 
