Łempicki h. Junosza,
vel Łępicki, Łęmpicki, rodzina mazowiecka, pisząca się z Łempic. Pierwotnym gniazdem
rodu były Łempice w ziemi zakroczymskiej, zaliczone w 1377 roku do
parafii koprzywnickiej, fundowanej przez Junoszę, podkomorzego
zakroczymskiego, dziedzica Koprzywnicy (Pokrzywnicy), Smogorzewa i
innych. 
Łopaciński h. Lubicz vel
Łopatyński, Łopacki, rodzina mazowiecka, pisząca się z Łopacina. Według
tradycji wyszli ze wsi Łopacin w ziemi ciechanowskiej, a zatem są jedną
rodziną z Lubiczami Łopackimi.
Pisano ich czasem z ruska Łopatyńskimi. Bohdan z Łopacina otrzymał od
książąt Mścisławskich obszerne ziemie w woj. mścisławskim, gdzie syn
jego Józef założył Łopacin, którego części nosiły różne nazwy, jak
Bohda- nowskie, Gradebickie i inne wspominane w działach (Bon.). Zamożna
gałąź litewska doszła do większego znaczenia w XVIII stuleciu.
Obejmowała ona linie: szarkowską, saryjską, jodzką, upicką i
podru- kszańską, nazywane tak od posiadanych majątków. Z tej rodziny: 1
biskup i 1 wojewoda 1762 — 1778.
Łoś h. Dąbrowa, stara rodzina mazowiecka. Liczni Dąbrowici dziedziczyli w XV wieku w północnym Mazowszu na terenie wsi Krzynowłoga Mała (później siedziba parafii),
ówczesna parafia Dzierzgowo, Wronowe, Łukowe i Wola w par. Karniewo,
zwane od nich Wronowe Łoś, Łukowe Łoś i Wola Łoś w ziemi ciechanowskiej,
dawnym pow. przasnyskim.
Łubieński h. Pomian
vel Łubiński, stara i znakomita rodzina sieradzka, pisała się z Łubnej.
Gniazdem rodu jest wieś Łubna k/ Sieradza, parafia Wąglczew. 
Ługowski h. Dołęga, rodzina podlaska, z Ługów w pow. łukowskim. Bartłomiej i Grzegorz Wiskowie, współdziedzice Ługów 1531 r. Ługowski h. Junosza, wygasła rodzina małopolska; z niej 1 biskup 1583.Ługowski h. Lubicz,
rodzina podlaska, nazwisko wzięła od wsi Ługi Wielkie i Ługi-Rętki,
parafia Zbuczyn, dawny pow. Łuków, obecnie pow. Siedlce, woj.
mazowieckie. Wieś Ługi pod Zbuczynem już w XVl wieku była rozdzielona na
liczne cząstki, których dziedzice należeli do różnych rodów, a
przeważnie do rodu Lubiczów (Bon.). W 1531 r. dziedziczyli na Ługach
Wiskowie Ługowscy h. Dołęga, Bartłomiej Ziemak, Leonard z krewniakami,
Paweł i Jan i inni; w 1552 roku Leonard i Jakub Ziemakowie, Klimkowięta,
Jadamczykowie, Frączkowie, Gulacze i Dominiki; w 1580 r. Maciej i
Maciej Ławczyk, byli dziedzicami w Ługach Rętkach, a Szymon z sąsiadami w
Ługach Wielkich (Paw.). Ługowscy zostali wylegitymowani ze szlachectwa w
Królestwie Polskim w latach 1836-1862.
Machwicz h. własnego
(in. Murzyn), właściwie Machwitz, pisali się często Machewic i Machwic,
stara rodzina w Prusach Zachodnich i na Litwie (Nies.). Wiedli się z
Prus Królewskich, gdzie, jak się zdaje istniały dwie rodziny tego
nazwiska (Dw.). Istniały też dwie odmiany herbu Machwicz. W jednej —
jest w polu czerwonym murzyn w zielonej sukni, trzymający w prawej ręce
złoty łuk, napięty, w lewej sajdak ze strzałami; nad hełmem pół murzyna
bez rąk w czapce czerwonej spiczastej zakończonej chwastem złotym
opuszczonym na dół. W drugiej — w polu srebrnym trzy róże czerwone
pięciolistne w słup; nad hełmem czapka wysoka srebrna z czerwonym
wyłogiem, zakończona pióropuszem kogucim. Niesiecki przypisuje znanemu z
wojen pruskich Ottonowi herb pierwszy, Kętrzyński zaś herb drugi
nazywając go Doliwą. Niektórzy Machwiczowie na Litwie, w woj.
brześciańskim, mieli używać Grzymały. Machwiczowie zostali
wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Z
nich: 1 wojewoda — 1477. 
Madaliński h. Larysa (in. Larysza, Laryssa), vel Madaleński, Magdaleński, Magdaliński, w ziemi wieluńskiej, pisali się z Niedzielska.
Malczewski h. Abdank (in. Habdank), vel Skarbek-Malczewski, Malczowski, przydomku Skarbek,
rodzina wielkopolska, doszła do majątku i dostojności dopiero w XVIII
wieku, uzyskując wówczas miejsca w senacie Rzeczypospolitej. 
Małachowski h. Nałęcz,
rodzina sieradzka, w XVIII stuleciu magnacka. Jej gniazdem jest
Małachów w ziemi łęczyckiej. Małachowscy dzierżawili liczne dobra
królewskie, należały do nich m. in. starostwo oświęcimskie, wąwolnickie,
karaczkowskie, przedborskie, opoczyńskie, ostrołęckie, grodeckie,
krzeczowskie i sądeckie. Jedna linia otrzymała w 1698 roku prawo
używania tytułu hrabiowskiego i tytuł ten został jej zatwierdzony w
Austrii 1800, a przyznany w Królestwie Polskim w 1848 i 1852. Z nich: 1
biskup, 1 prezes senatu Ks. Warszawskiego, 5 wojewodów, 3 ministrów i 5
kasztelanów 1572 — 1831.
Marszewski h. Jastrzębiec, vel Marszowski, Marsiewski, rodzina małopolska, nazwisko
wzięła od wsi Marszowice w parafii Niegowiec, dzisiaj Niegowić, gmina
Gdów, pow. Wieliczka, woj. małopolskie. 
