Ręczajski

Ręczajski h. Rogala, vel Ręczayski, Renczajski, Ręczyski, Ręczyński, rodzina mazowiecka, biorąca nazwisko od wsi Ręczaje i Wola Ręczajska w ziemi czerskiej, w dawnym pow. radzymińskim, szlachta przeważnie zagrodowa. Są jednego pochodzenia z Lipskimi, Machnackimi i Trzylatkowskimi herbu Rogala, a zapewne także z Kałuskimi z Kałuszyna w ziemi liwskiej, w okolicach którego zamieszkiwali licznie w XIX i XX wieku. Z tej rodziny: 1 kasztelan 1579 — 1591.
Ręczajscy wywodzą się od mazowieckiego rodu Rogalitów Milanowskich (wg niektórych opracowań — Milanowscy byli Jastrzębcami), dziedziców Milanowa pod Warszawą, zwanego dziś Wilanowem. W 1434 i 1436 trzej bracia Milanowscy — Jan, Piotr i Stanisław. dokonali działu dóbr rodzinnych. Jan dziedzic Trzylatkowa, stał się protoplastą rodziny Trzylatkowskich v. Trzylatowskich i Machnackich h. Rogala, Piotr wziął Ręczaje i dał początek rodzinie Ręczajskich, zaś Stanisław stając się dziedzicem wsi Lipie w pow. grójeckim, został protoplastą rodziny Rogalitów Lipskich (Bon.).
Pierwsze dokumenty świadczące o istnieniu wsi Ręczaje Polskie pochodzą z 1377. Była to wieś szlachecka. Pierwszym znanym przedstawicielem tego rodu był Andrzej Ręczajski. Majątek Ręczaje obejmujący również Wolę Ręczajską i Kolno kupił przed 1645 Jan Grzybowski, starosta warszawski, bowiem w tymże roku zapisał tę wieś szpitalom warszawskim. Właścicielem zaś Woli Ręczajskiej był w 1713 wnuk Jana - Józef Grzybowski, wspólnie ze swoimi braćmi stryjecznymi. Ręczaje w 1725 posiadali Kiełczewscy, a dzierżawili tę wieś od nich Łobaczewscy. Następnie dobra ręczajskie trafiły w XVIII w. w ręce magnatów Radziwiłłów. W końcu XIX wieku folwark Ręczaje został rozparcelowany między niemieckich kolonistów. W ten sposób powstały Ręczaje Niemieckie.
Obecnie najwięcej Ręczajskich mieszka w pow. Mińsk Mazowiecki.

Rogowski

Rogowski h. Działosza, w woj. sieradzkim; z nich 1 kasztelan a zarazem minister 1450 — 1461.

Rokicki

Rokicki h. Lubicz, wyszli ze wsi Rokicie w ziemi dobrzyńskiej, powiecie lipnowskim, parafia w Ligowie, gdzie dziedziczyła liczna szlachta różnych herbów. Oprócz Lubiczów siedzieli tam także przedstawiciele Grzymalitów, Cholewitów i Szeligów. Dla rozróżnienie używali różnych przydomków, jak Długi, Kierda, Niemsta itd.
Rokiccy herbu Lubicz zostali wylegitymowani w 1862 r. i zapisani do ksiąg szlachty gub. wileńskiej.

Rokossowski

Rokossowski h. Glaubicz, vel Rokosowski, Rokoszowski, Rokoszewski, Rokossoski, Rokososki, rodzina wielkopolska, gałąź śląskiego rodu Glaubiczów, biorąca nazwisko od wsi Rokosowo in. Rossosowo (Rokoszewo) w powiecie kościańskim. Są niewątpliwie jednego pochodzenia z Gostkowskimi herbu Glaubicz z pobliskiego Gostkowa. 

Romer

Romer h. własnego (in. Scipiones, Laski, Jelita odm.), vel Römer, Roemer, Remer, Rejmer, Rehmer, rodzina pochodzenia saksońskiego, nobilitowana w Niemczech 1470, dziedzice dóbr Marienthal i Steinpleiss w Miśni. Do Polski przybyła w XVI stuleciu, a jak się zdaje z gałęzi

Rostkowski

Rostkowski h. Dąbrowa, vel Kostka-Rostkowski, Kostka de Rostkowo, rodzina lub dwie rodziny mazowieckie, z których jedna pisała się ze wsi Rostkowo w dawnym pow. przasnyskim, parafia Węgra, druga zaś ze wsi Rostki w ziemi zakroczymskiej i wiskiej.

Rostworowski

Rostworowski h. Nałęcz, rodzina wielkopolska, pochodząca od sławnego rodu Ostrorogów herbu Nałęcz. Jej protoplastą był żyjący w XV stuleciu Dzierżek Ostroróg, dziedzic na Rostworowie, który pierwszy zaczął się pisać Rostworowskim.

Roszkowski

Roszkowski h. Łodzia, vel Górka-Roszkowski, w Wielkopolsce, gałąź słynnej rodziny Górków herbu Łodzia. 

Rozdrażewski

Rozdrażewski h. Doliwa, vel Rozrażewski, Rozrarzewski, stara rodzina wielkopolska, pisząca się z Rozdrażewa in. Rozrażewa, w pow. poznańskim. 

Rozwadowski

Rozwadowski h. Trąby vel Jordan-Rozwadowski, rodzina małopolska, jednego pochodzenia z Jordanami, Stojowskimi i Świerczowskimi. Pisali się z Wielkiego Rozwadowa w pow. łukowskim, na Podlasiu. Z czasem rozdzielili się na dwie główne gałęzie: łukowską i czerwonoruską. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1861. Jedna linia gałęzi czerwonoruskiej otrzymała tytuł hrabiowski austriacki 1783, dyplom 23 VIII 1791, a druga tytuł hrabiowski rosyjski 1872. Rozwadowscy byli w różnym czasie właścicielami m. in. dóbr Hruszów, Rajtarowice, Kochanówka, Turówka, Dawidkowce, Łasztów, Monastyrki, Dołpotów, Babin, Dubowica, Bednarów i Brynin w Galicji. Z tej rodziny: 1 kasztelan 1746 — 1771.
Genealogia
(osób: 134)
 
• ANTONI Franciszek hr. Rozwadowski (1771-1813), s. Ignacego i Teresy Czermińskiej, członek Rządu Narodowego w Galicji 1809; 1ż. (p. 1809) Tekla Witosławska (ok. 1780-ok. 1809); dzieci: Oktaw; 2ż. (1810) Ludwika hr. Fredro h. Bończa (1784-1839), c. Jacka i Marianny Dembińskiej; dzieci: Władysław, Wanda.

• TEKLA hr. Rozwadowska (ok. 1780-po 1808), c. Ignacego i Teresy Czermińskiej; m. (ok. 1797) Dominik Dulski h. Przegonia (1756-21 I 1814), s. Antoniego i Magdaleny Bąkowskiej, członek Stanów galicyjskich; wylegitymowany ze szlachectwa w 1782 w sądzie grodzkim lwowskim; razem z braćmi dziedzic dóbr Iławcze w pow. trembowelskim, oraz Karpowiec i Skarżyniec w woj. podolskim; dzieci: Julianna, Kornelia, Róża, Edward – Dulscy. 

Źródła: Bork. Rocz. t.1/345-346, t.2/285-286; Nies. t.8/164-166; Urus. t.15/283-285.