Spira h. Pernus, vel Spyra, Spyrn, Szpyra, Spera?, Szpyrka, Szpyrkowicz, rodzina zamieszkała głównie w Krakowie i Małopolsce, pochodząca zapewne od czeskiego rodu Pernus vel Pyrnus, o czym może świadczyć herb przez nich używany.
Sozański h. Korczak,
rodzina na Rusi Czerwonej, pisała się z Sozani w pow. samborskim. Dla
odróżnienia używali różnych przydomków: Facuła, Hujtyn, Hujtynowicz,
Luty, Worona, Misik, itd. W XIX wieku posiadali m. in. dobra Błażów,
Kornałowice i Dublany w pow. samborskim, oraz Sozań w pow.
staromiejskim. Jedna linia posiadała monastyr w Sozani, otrzymując tę
donację od Spytka z Melsztyna w 1392. Od ok. 1675 istniała prywatna
kolegialna kapituła rodziny Sozańskich w obrządku ormiańskim. Wielu jej
członków było kapłanami grekokatolickimi, mogącymi się żenić. Sprawowali
oni funkcje proboszczów. Inni, nieżonaci, byli księżmi w parafiach
rzymskokatolickich. Głowa rodziny i klasztoru w Sozani była tytułowana
kniaziem do XVII wieku, po Unii ok. 1650-1655, nazywana kniaziem opatem
na Sozani, od 1874 tytułowana Ekscelencją.
Smarzewski h. Prawdzic, vel Smarzowski, Smarżewski, Smażewski, Smardzewski, są jednego pochodzenia z Sarbiewskimi. Występują w aktach od 1473 r. Pisze o nich Paprocki w 1584 r.
Smalawski h. Pilawa, rodzina osiedlona na Rusi Czerwonej, wylegitymowana ze szlachectwa w Galicji 1787 roku. W XIX stuleciu posiadali w Galicji dobra Uherce Zapłatyńskie i Winniki Szlacheckie w pow. samborskim. 
Skórski h. Jastrzębiec vel
Skorski, rodzina mazowiecka, z której jedna gałąź przeniosła się do
Inflant. Skórscy zamieszkiwali też woj. sandomierskie i lubelskie.
Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Galicji, w sądzie grodzkim
bieckim i oświęcimskim w 1782 (Szlachta galicyjska). W XIX stuleciu
dzierżawili majątek ziemski Młodowice w pow. przemyskim. Obecnie
najwięcej Skórskich mieszka w Lublinie, oraz powiatach: Lublin, Kraśnik,
Gorlice, Busko-Zdrój, Jasło i Dębica. 
Sarnecki h. Ślepowron,
vel Korwin-Sarnecki, Sarnicki, Sarnacki, rodzina wywodząca się z
Mazowsza, z ziemi ciechanowskiej. Według dokumentów rodzinnych, podobno
jednego pochodzenia z Krasińskimi i Gosiewskimi
herbu Ślepowron. Dawniej zwani Sarnickimi z Sarn, w XVII wieku zmienili
nazwisko na Sarnecki. 
Ryks h. Pierścień
(in. Leliwa odmienna) vel Ryx, rodzina nobilitowana w Rzeczpospolitej w
1768 i 1790. Franciszek Ryx, kamerdyner i doradca króla Stanisława
Augusta, później starosta piaseczyński, otrzymał noblitację 1768, lecz
umarł bezdzietnie. Ponowną nobilitację uzyskał jego bratanek, również
Franciszek 9 XII 1790. W XIX stuleciu Ryksowie vel Ryxowie byli
właścicielami dóbr Prażmowo w ziemi czerskiej. 
Rychlicki h. Sas, rodzina
wywodząca się podobno z Wielkopolski, co jest wątpliwe, gdyż już XVI
stuleciu pisała się z Uniejowa na Rusi Czerwonej i tam też
zamieszkiwała. Jeden z nich, zwany Rychlik, udawał w 1445 r. króla
Władysława Warneńczyka. W XIX wieku Rychliccy byli właścicielami m.in.
Wilczej Woli i Raniszowskiej Woli w pow. kolbuszowskim, oraz dóbr
Nowoszyce, Bronica i Łużek Dolny w pow. samborskim. 
Rutkowski h. Pobóg, vel Rutkoski, Rudkowski, licznie rozrodzona rodzina pochodząca od Goszczyńskich z Goszczyna w pow. przasnyskim, z których Jan, według Niesieckiego, kupiwszy w 1526 r. Rutkowice w pow. działdowskim, pierwszy nazwał się Rutkowskim.
Różański h. Poraj
vel Rożański, błędnie Rużański, rodzina małopolska, pisząca się z Róży
(de Rosza), wsi w pow. tarnowskim, parafia Zassów. Jedna galąź osiedliła
się w ziemi halickiej, na Rusi Czerwonej. Zostali wylegitymowani ze
szlachectwa w sądzie grodzkim halickim 1782 r. oraz w Królestwie Polskim
w latach 1836-1861. Z nich: Jan i Tomasz podpisali elekcję króla
Stanisława Augusta 1764. 
