Postruski

Postruski h. Bończa vel Bzura-Postruski, Postrucki, rodzina mazowiecka, nazwisko wzięła od wsi Postruże (Postróże) Wielkie i Małe w ziemi ciechanowskiej, parafia Krysk. Wymieniona przez Paprockiego w 1584. Pierwszym znanym z akt urzędowych jest Janik z Postruży, wspomniany przy wywodzie szlachectwa w 1426 (Metr. Mazowiecka). Jedna gałąź osiedliła się na Rusi Czerwonej. Postruscy podpisali elekcje królów polskich - w 1632 z ziemią różańską, 1669 z woj. bełskim, 1697 ziemią ciechanowską i zakroczymską.

Podleski

Podleski h. Bogoria, vel Bogoria-Podleski, później często Podlewski, właściwie Podleski lub Podłęski, rodzina małopolska, pisząca się z Podlesia lub Podłęża w pow. tarnobrzeskim, parafia Miechocin (Krzep.).

Pieńczykowski

Pieńczykowski h. Korab vel Pięczykowski, rodzina mazowiecka, wzięła nazwisko od wsi Pięczykowo w powiecie wąsoskim, dlatego też niekiedy pisano ich Pięczykowskimi. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1858.

Paskudzki

Paskudzki h. Zadora, vel Paskucki, właściwie Paszkudzki, rodzina podlaska, pochodząca z ziemi łukowskiej. Jej gniazdem jest wieś Paskudy, w parafii Ulan. Jest zapewne gałęzią rodziny Paszkowskich herbu Zadora, która posiadała w XVI wieku na Podlasiu zarówno Paszki,

Paszkowski

Paszkowski h. Zadora (in. Płomieńczyk) vel Bąk-Paszkowski, rodzina małopolska, pisząca się z Brzezia, co wskazuje na ich wspólne pochodzenie z Bąkami oraz Lanckorońskimi. Jej wsią gniazdową jest Paszkówka w pow. szczerzeckim (wadowickim), parafia Pobiodr, gdzie

Paruszewski

Paruszewski h. Ogończyk (in. Powała), rodzina kujawska, wywodząca się z Paruszewic k/ Lubrańca w pow. włocławskim.

Oczosalski

Oczosalski h. Paprzyca (in. Kuszaba) vel Oczesalski, Ociesalski, Ocosalski, rodzina mazowiecka, wymieniana w aktach warszawskich i czerskich od 1415 (Liber terrae Cernensis); przyjęła nazwisko od wsi

Nowakowski

Nowakowski h. Ślepowron, w pólnocnym Mazowszu i województwie sandomierskim. Są zapewne pochodzenia neofickiego, wzmiankowani po raz pierwszy 1733 r. Notowani w aktach sanockich 1750 r. Wymienia ich w XVIII wieku Małachowski w „Zbiorze nazwisk szlachty...”. Zostali wyle- gitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. 
Z nich: Leon Marcin, burgrabia wiski 1757. 

• KORNELIA Nowakowska (1839-1867), c. Urbana i Eleonory Suchockiej; ur. Warszawa, chrz. 1840, zm. Kapera, parafia Lipce Rejmontowskie, gm. Łyszkowice, pow. Łowicz, obecnie woj. łódzkie, uwagi: zamężna (MK Warszawa: św. Jan, Lipce Rejmontowskie); m. (1866 Warszawa) Jan Dobromir Zygmunt Buksicki (ok. 1830-po 1867); ślub w parafii  św. Krzyża, uwagi: ona panna (MK Warszawa: św. Krzyż).

• SZYMON Nowakowski (ok. 1795-1862/79), s. Jana i Katarzyny Ejsmontówny; zamieszkały Warszawa; razem z synami wylegitymowany ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1862 r. z herbem Ślepowron (Urus.; Szl. Król.); ż. (ok. 1820) Aniela Wolańska (ok. 1800-1879), c. Wincentego i Katarzyny Jarmułowicz; zm. Warszawa, lat 79, uwagi: wdowa (MK Warszawa: św. Barbara); dzieci: Czesław, Edward.

Źródła: Bork. Sp. 282; Szl. Król.; Urus. t.12/183; Żern. t.2/141.

Nowakowski h. własnego (in. Trzy księżyce, Krojcjusz, Krocjusz lub Strocjusz odm.), rodzina neoficka, osiedlona na Rusi Czerwonej, wylegitymowana ze szlachectwa w Galicji 1782 i 1787, w Królestwie Polskim 1842. W XVIII i XIX stuleciu byli właścicielami dóbr Bieny k/ Bobowy w woj. krakowskim, Stasin w pow. brodzkim, miasta Biłgoraj w woj. lubelskim. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Z nich: Jan, neofita litewski, otrzymał nobilitację 1764. Józef, żołnierz wojsk polskich 1831, ksiądz opat żółkiewski (Żółkiew) 1865, prałat domowy papieski. Franciszek, urzędnik w Radomiu, wylegitymowany w Królestwie 1853.
Herb — w polu błękitnym trzy złote półksiężyce, dwa i jeden, rogami w prawo; nad hełmem w koronie trzy pióra strusie (Ostr.). 
Genealogia
(osób: 22)

• KLEMENTYNA vel Cecylia Klementyna Natalia Nowakowska (23 II 1818-1893), c. Stanisława i Teresy Szczygielskiej; ur. Warszawa, chrz. 1835, zm. tamże, uwagi: wdowa Glotz z domu Nowakowska (Sęcz.; Nejm.; MK Warszawa: św. Jan, św. Aleksander); m. (1842 Warszawa) Karol Bogumił Glotz h. Melissa (8 IX 1799-p. 1893), s. Karola i Katarzyny Gałczyńskiej, radca dworu; ur. Pietryków; ślub w parafii św. Jana (MK Warszawa: św. Jan); dzieci: Stanisław Leon (ur. 1843 Warszawa), Karol Wiktoryn (ur. 1844), Władysław Józef (ur. 1847), Leonia Klementyna (ur. 1848), Aleksander Teodor (ur. 1852) – Glotzowie.

• MIECZYSŁAW Nowakowski (ok. 1850-po 1882), s. Stanisława i Henryki Trembeckiej, właściciel dóbr Stasin w pow. brodzkim; ż. (p. 1879 Skomorochy k/ Sokala) Helena Korzeniowska h. Nałęcz (ok. 1850-po 1882), właścicielka dóbr Skomorochy k/ Sokala; dzieci: Stanisław.

Źródła: Bork. Rocz. t.1/524, t.2/592-593; Dw. Gen.; Nejm.; Ostr. t.2/233; Sęcz.; Urus. t.12/181-182, 183; Mateusz Mieses, Z rodu żydowskiego, s. 24, 32, 188; Wikipedia.

Niedźwiecki

Niedźwiecki h. Ogończyk (in. Powała) vel Powała-Niedźwiecki, Niedź- wiedzki, pisali się z Niedźwiedzia. Jan, syn Melchiora, dziedzic Niedź- wiedzia 1590 (Wyr. Tryb. Lubel.). Według Niesieckiego byli w woj. bełskim. Jednakże, ta licznie rozrodzona rodzina wyszła z północnego Mazowsza i być może do nich należała wieś Niedźwieckie pod Wąsoszem. Jedna gałąź osiedliła się w W. Ks. Litewskim. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Z nich: Andrzej, dworzanin Zygmunta Augusta, poseł sandomierski na elekcję 1573 r., protestował przeciw władzy prymasów. – Bartłomiej, kanonik wileński 1580.
Genealogia
(osób: 91)

• JÓZEF Niedźwiecki (ok. 1760-po 1810), s. Adama i Bogumiły Wroczyńskiej, dziedzic wsi Kurki, dawny pow. augustowski, parafia Grajewo, obecnie woj. podlaskie; w Herbarzu Uruskiego błędnie: wsi Kurkowa (Urus.; MK Grajewo); ż. (1801 Szczuczyn) Józefata vel Józefa Obrycka (ok. 1780-po 1810); ślub w parafii Szczuczyn (MK Szczuczyn); dzieci: Wiktor, Ignacy, Adam.

• MARIA Powała-Niedźwiedzka (ok. 1900-po 1945), scenograf; m. Kazimierz Brodzikowski (1897-1979), aktor, reżyser, dyrektor teatru (SBTP).

Źródła: Nies.; Urus. t.12/82-83.  

Niedźwiecki h. Ostoja vel Niedźwiedzki, rodzina mazowiecka, której gniazdem jest zapewne wieś Niedźwieck (Niedźwiedzk, lub może Niedźwieckie pod Wąsoszem) w ziemi łomżyńskiej, gdyż z niej się pisali. Do tego herbu zalicza Duńczewski niektórych Niedźwiedzkich, osiedlonych w ziemi łomżyńskiej, a następnie na Rusi Czerwonej. 
W XIX stuleciu Niedźwieccy dziedziczyli majątek Wańkowice. pow. Rudki, Galicja.
Genealogia
(osób: 31)

• FRANCISZKA Niedźwiecka (ok. 1740-ok. 1775), c. Pawła i Klary Karwowskiej; intercyza ślubna spisana w Tyszkowicach 30 I 1761; m. (ok. 1761) Rafał Jerzy Żurowski h. Leliwa (4 V 1734-29 X 1797), s. Tobiasza i Zofii Dubrawskiej, cześnik nowogrodzki 1762, asesor ziemi sanockiej 1762, marszałek koła rycerskiego 1764, cześnik owrucki 1772, członek Stanów galicyjskich po 1782; dziedzic dóbr Żurowice, Rączyna, Pantalowice, Mikulice, Ostrów, Łąki, Bereska, Wola itd.; wylegitymował się ze szlachectwa w sądzie grodzkim sanockim 1782; ur. Pantalowice, poch. Hoczew, pow. Sanok, gdzie znajduje się epitafium rodziny; 2v. żonaty (28 IX 1779) z Joanną Lewicką z Olszan h. Rogala (ok. 1750-po 1779), córką Ignacego Adama, łowczego lwowskiego, podstarosty przemyskiego, a potem kasztelana inflanckiego i Marianny Tarniewieckiej h. Jastrzębiec; dzieci: Antoni, Jan, Salomea, Katarzyna – Żurowscy.

• JACEK (Hiacynt) Niedźwiecki (ok. 1670-po 1710), s. Kazimierza i Marianny Szumowskiej, podstarości i sędzia grodzki kolneński 1708;  dziedzic dóbr Niedźwieck i Żabno (Urus.); ż. Petronela Mieczkowska (ok. 1680-po 1710); dzieci: Antoni, Józef, Florian, Paweł.

Źródła: Bork. Rocz. t.1/521, t.2/579; Nies.; Urus. t.12/83.

Nartowski

Nartowski h. Trzaska, rodzina mazowiecka, wymieniona przez Paprockiego w 1584. Nazwisko wzięli od wsi Narty w powiecie bialskim (dawniej rawskim, parafia Biała Mazowiecka), gdzie dziedziczyli już w pierwszej połowie XVI wieku.