Genealogia Polska 1 Polish Genealogy: Promiński

SERWIS GENEALOGICZNY - GENEALOGICAL RESEARCH
• Gromadzenie oraz analiza danych
• Dostęp do aktualnej bazy - kontakt
• Gotowe genealogie do wydrukowania w formacie pdf



Materiały do Polskiego Słownika Biograficzno-Genealogicznego

Materials for Polish Biographical and Genealogical Dictionary


wtorek, 26 maja 2026

Promiński

Szeliga

Promiński h. Szeliga, vel Promieński, Prumiński, Promnicki, pisali się Promny (Prumny), w ziemi czerskiej. Używali przydomku Saryusz, podobnie jak Jelitczykowie-Saryusze, stąd Borkowski daje im herb Jelita.

Wieś parafialna Promna, w dawnym pow. grójeckim, obecnie pow. Białobrzegi, należała już XV wieku do rodu Szeligów. Dziedzicami jej byli Pakosław Szeliga w 1434 r., a Dobiesław 1460 r. (Wolff).

Paweł Promiński (zm. 1633), rotmistrz królewski, następnie proboszcz skarszewski. Paweł Prokop, pisarz grodzki radomski 1658 r., elektor 1669 r. z woj. sandomierskiego, żonaty z Dorotą Kozarską. Hieronim i Kazimierz podpisali elekcję 1697 r. z woj. sandomierskim. Paweł Antoni, skarbnik żytomierski, elektor 1697 r. z woj. sandomierskiego, wojski bracławski 1702 r., żonaty z Ludwiką Leżeńską.

Kazimierz 1700 r., zaślubił Annę Tymińską. Jan, elektor 1733 r. z woj. sandomierskiego, żonaty z Heleną Garlicką. Antoni, elektor 1764 r. z woj. sandomierskiego. Hieronim, skarbnik żytomierski 1702 r. Jan Erazm z Promny, subdelegat grodzki radomski 1715 r. Jan 1733 r., Antoni Saryusz i Jakub 1764 r. podpisali elekcje z woj. sandomierskim (Zap. i Wyr. Tryb. Lubel.; Gr. Przedeckie i Czerskie). 

Jan, porucznik wojsk polskich, uczestnik insurekcji kościuszkowskiej 1794 r. oraz kampanii napoleońskich 1807-1815 (Ks. Wojskowe).

Promińscy herbu Szeliga wylegitymowali się ze szlachectwa w Galicji 1782 r.

Zapewne jedną rodzinę z Promińskimi stanowią Promniccy, którzy także pisali się z Promny, w ziemi czerskiej. Jan Promnicki szedł pieszo do szturmu Pskowa 1582 r. Jan, sekretarz królewski 1649 r. Michał, elektor 1697 r. z woj. sandomierskiego (Zap. i Wyr. Tryb. Lubel., Ks. Gr. Nowokorczyńskie).


Źródła: Bork. Spis 336; SGKP t. 9/49; Szl. Gal.; Urus. t. 14/349-350; A. Wolff, Mazowieckie zapiski herbowe z XV i XVI wieku, nr 10, 175, s. 323. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz