Prokopowicz

Groty

Prokopowicz

Prokopowicz h. Groty, oraz h. Prokopowicz (herb własny), rozrodzona na Litwie rodzina, głównie w woj. nowogrodzkim. Wywodzą się zapewne z bojarów ruskich. Pisali się z Prokopowic. Według Wittyga, byli herbu własnego, chociaż w XIX wieku wylegitymowali się ze szlachectwa z herbem Groty.

Nikiet, wójt trocki, mytnik łucki 1504 r. Andrzej otrzymał 1514 r. przywilej na dobra Chotejów, w pow. smoleńskim. Iwan 1514 r. Hawryło, Jesko i Wasyl, bojarowie nowogrodzcy 1549 r.

Krzysztol 1632 r. z woj nowogrodzkiego, Aleksander z Prokopowic, instygator kapturu generalnego warszawskiego, Aleksander, Daniel, Felicjan, Gabriel, dwóch Janów, Kazimierz, Mateusz, Michał, Mikołaj, Paweł i Piotr 1648 r. z pow. grodzieńskiego, Dawid Kazimierz, komornik pow. lidzkiego, z woj. wileńskiego, i Felicjan z woj. bełskiego 1669 r., Aleksander 1674 r. z pow. orszańskiego, Aleksander, strażnik orszański, z woj. witebskiego, Aleksander, horodniczy orszański, z woj. nowogrodzkiego i Teodor z woj. mścisławskiego 1697 r. elektorowie. 

Antoni, z woj. witebskiego, Józefat, z woj. wileńskiego elektorowie 1733 r. (Metr. Lit., Wyr. i Zap. Tryb. Lubel.).

Prokopowiczowie herbu Groty wylegitymowali się ze szlachectwa w latach 1841-1889, zostali zapisani do ksiąg szlachty ówczesnych guberni: wileńskiej, mińskiej i kowieńskiej.

Herb własny: na tarczy półksiężyc rogami w górę tarczy, przekrzyżowany strzałą u góry przekrzyżowaną.

Źródła: Bork. Spis 355; Nies.; Urus. t. 14/347-348; Wittyg, Nieznana szlachta, s. 255; T. Gajl, Herbarz polski online.