Kamieński

Kamieński h. Cholewa, vel Kamiński, według Bonieckiego, ich gniazdem rodzinnym były Kamienie Kotowe w ziemi dobrzyńskiej, które należały do nich w 1564. Jednak nowsze badania wskazują na wieś Kamienice w pow. ciechanowskim, parafia Pałuki. 

Kanigowski

Kanigowski h. Lis (in. Bzura), rodzina mazowiecka, pisali się niegdyś z Kanigowa. Jej gniazdem rodowym jest wieś Kanigów, w pow. płockim. Od Kanigowskich wywodzą się Olszewscy tegoż herbu (Bon.). 

Karczewski

Karczewski h. Jasieńczyk, rodzina mazowiecka, z Karczewia, dzisiaj Karczew, w ziemi czerskiej. Dziedziczyli na tej wsi już w XIV wieku. Wit z Karczewia, był stolnikiem czerskim 1428. Jedna linia osiedliła się na Rusi Czerwonej. Z nich: 4 kasztelanów 1696 — 1761. — Tomasz (zm. 1691), kasztelan halicki 1600. NI. (zm. 1697), kasztelan czerniehowski. Antoni (zm. 1738), kasztelan liwski 1737. Piotr (zm. 1761), kasztelan konarsko-łęczycki 1748.
W Tece B.W. Rummla można znaleźć Karczewskich z Karczewca pod Liwem, tegoż herbu, wylegitymowanych ze szlachectwa w Król. Polskim 1856. Używali oni różnych przydomków, w tym Woźniaczek i Jarosik.

Karśnicki

Karśnicki h. Jastrzębiec, vel Fundament-Karśnicki, Karsznicki, pisali się z Wielkich i Małych Karśnic in. Karsznic w pow. sieradzkim, nosili przydomki Sasin i Fundament. 

Kaszowski

Kaszowski h. Janina, vel Kaszewski, rodzina małopolska, pisząca się z Kaszowa, Bidzin i Wysokiego, jednego pochodzenia z Bidzińskimi i Gulińskimi herbu Janina. Ich wspólnym protoplastą był Jan z Bidzin, chorąży sandomierski 1398, dziedzic Bidzin, Kaszowa, Woli, Gulina i Wysokiego w dawnym woj. sandomierskim. Gniazdem Kaszowskich jest Kaszów i Wola Kaszowska w pow. radomskim, gdzie dziedziczyli jeszcze w 1569. Z czasem przenieśli się do woj. lubelskiego, na Wołyń i Ruś Czerwoną. Oprócz wymienionych wyżej dóbr, Kaszowscy byli właścicielami Długojowa w pow. radomskim, Bielin, Kormanowic, Rachanic i Michałowa w lubelskim, Mielnicy, Ostrożca, Chylczyc, Lutek i Podryża (później miasto Kaszówka) na Wołyniu i innych. Z nich 1 kasztelan 1647—1653.

Kiełczewski

Kiełczewski h. Abdank (in. Abdaniec, Habdank), vel Skarbek-Kiełczewski, Kiełczowski, rodzina małopolska, używająca przydomków Skarbek i Koteżdoma z Kiełczewic. 

Ich wsią gniazdową są Kiełczewice in. Kiełczowice (Kielczowice), w pow. lubelskim, gdzie dziedziczyli w okresie od 1325 r. do XVII wieku (Bon.). Na Litwie Skarbkowie Kiełczewscy są już w XVII wieku. Z nich: Jan, sędzia lubelski 1436. Jan Krzysztof marszałek pow. kowieńskiego 1674. Józef starosta kahorlicki, poseł na sejm 1764. 

Poza Kiełczewicami, należały do nich w różnych okresach czasu m.in. Czarnolas, Gałęzów, Wola Gałęzowska, Kłodnica, Prawiedniki, Żabia Wola, Brzeska Wola, Chrzesne, Dobiczyn, Filipówek w woj. lubelskim, Smoniewice, Zambrzyków, Sobienie w ziemi czerskiej, Gursztany w woj. wileńskim, Kalińce, Kuźnikowszczyzna woj. czerniechowskim, Odkinszczyzna w pow. grodzieńskim, Michalewo, Janin, Strzałkowszczyzna w pow. rzeczyckim.

Genealogia
(osób: 159) 

• ANNA Kiełczewska h. Abdank (ok. 1742-po 1764), c. Kajetana i Marianny Szydłowskiej; m. (1764) Feliks Górski h. Bożawola (ok. 1730-po 1792), łowczy stężycki 1765, podstarości warszawski 1773, sędzia grodzki 1773, sędzia kapturowy ziemi czerskiej 1764, podkomorzy warszawski 1792.

• TADEUSZ Kiełczewski h. Abdank (1790-1845), s. Jana Antoniego i Józefy Brodowskiej, chorąży bobrujski 1814; dziedzic Wołczewicz i Sarajewszczyzny w pow. bobrujskim; zm. w Wołczewiczach, poch. tamże; ż. Barbara Nowakowska (ok. 1800-1865); dzieci: Zygmunt, Kamilla.

Źródła: Bon. t.10/23-29; Bork. Rocz. t.2/517-518; Krzep. Mał.; Nies.

Kiełczewski h. Pomian, vel Kiełczowski, w Wielkopolsce, z Kiełczewa w pow. konińskim, które posiadali w 1394. 

Dawni heraldycy piszą, że się wcześniej zwali Kiełczami, czemu niesłusznie zaprzecza Boniecki. Są jednego pochodzenia z Brudzewskimi herbu Pomian. 

Kiełczewscy byli właścicielami dóbr Kiełczewo Wielkie albo Smużne, Wierzchociny in. Zwierzchociny, Parlewo i Ochle w pow. konińskim, Skępe i Lasocin w sandomierskim, Wiszniowa w hrubieszowskim, część Rożniatowa w szadkowskim 1552 i Świerczyna w brzeskim 1566 (Paw.), Kamieniec, Jeżewo, Obielewo, itd. Jedna gałąź zamieszkiwała w woj. lubelskim. 

Kiełczewscy herbu Pomian wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie Kongresowym w latach 1836-1862. Z nich: 1 senator, kasztelan biechowski 1607, później lędzki 1619, łęczycki 1620 — 1625.

Boniecki wymienia ponadto Kiełczewskich nieznanego herbu, ze wsi Kiełcze w ziemi łomżyńskiej.

Genealogia
(osób: 222)

• BOLESŁAW Teodor (Teodor Bolesław) Kiełczewski h. Pomian (30 VI 1846-7 I 1913), s. Stanisława i Bronisławy Zofii Jasińskiej, dziedzic Michalczy; weteran z 1863 r.; ur. Michalcza, zm. Poznań, poch. tamże (Dziennik Poznański); ż. (4 VII 1872 Kłecko) Antonina z Palędzia Palędzka h. Drogosław (1854-1938), c. Walerego Konstantego i Anny Antoniny Winnickiej; dzieci: Anna, Maria, Celina, Bolesław.

• WERONIKA Kiełczewska h. Pomian (1787-22 IX 1832), c. Józefa i Salomei Walewskiej, dziedziczka dóbr Mielęcin; zm. w Mielęcinie; m. Julian Lambert Rudolf Masłowski h. Samson (ok. 1770-po 1812), s. Hipolita i Faustyny Mączyńskiej h. Świnka, podprefekt ostrzeszowski.

Źródła: Bon. t. 10/29-33; Kos. t. 1; Urus. t. 6/310-313; Żych. t. 1/71.

Kierski

Kierski h. Jastrzębiec (odm.), rodzina wielkopolska, pisała się z Kiekrza. Nazwisko wzięli od wsi Kiekrz, czasem dawniej Kierz, w powiecie poznańskim. Dobrogost z Kiekrza ma w 1391 r. sprawy w Poznaniu. Wojciech, syn Dersława z Kiekrza 1418 r., a Wojciech, syn Mikołaja, 1431

Kobyliński

Kobyliński h. Prus II vel Kobyleński, rodzina drobnoszlachecka na Podlasiu, pisząca się z Kobylina w ziemi bielskiej. Wszyscy pewnie do jednego rodu herbu Prus Il należą, a tylko przez nieświadomość, różnych Prusów używają (Bon.). Pierwotnie nazywali się Pieniążkami. Na Kobylinie-Pieniążkach dziedziczył 1545 r. Marek, syn Mikołaja Pieniążka z Kobylina. Maciej, z przezwiskiem Kumek, dał początek domowi Kropiwnickich Kiernozków. Arwist był 1452 r. podsędkiem suraskim i od niego, jego dziedzictwo, nazwane zostało Kobylino Podsędkowięta. Kobylińscy Prusowie podpisali elekcje 1669, 1674 r. z ziemią bielską, 1697 r. z ziemią nurską. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Galicji zachodniej 1804, w sądzie ziemskim Iwowskim i grodzkim trembowelskim 1782, w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Z nich: Florian, generał wojsk polskich, otrzymał tytuł baronowski państwa francuskiego od cesarza Napoleona I, lecz ten tytuł wygasł na zmarłym bez potomstwa płci męskiej (Kos.). 

Komornicki

Komornicki h. Nałęcz, pisali się z Komornik. Według Bonieckiego wyszli prawdopodobnie ze wsi Komorniki w powiecie wieluńskim. Tomkowi z Komornik, zastawił król Władysław w 1409 r. Wróblów w ziemi wieluńskiej.

Konarski

Konarski h. Gryf vel Jaxa-Konarski, z przydomkiem Jaxa, rodzina małopolska, będąca gałęzią rodu Chamców z Dobranowic.