Piegłowski h. Nałęcz, czasem
mylnie Pigłowski, rodzina niegdyś rozrodzona na Mazowszu i w
Małopolsce, w woj. płockim i krakowskim. Pisali się z Piegłowa w pow.
mławskim, dawnym woj. płockim. Jedna gałąź przeniosła się do Małopolski,
a później na Ruś Czerwoną i Podole. 
Plichta h. Półkozic,
stara rodzina mazowiecka, pisząca się "ze Skotnik". Są jednego
pochodzenia z Kurdwanowskimi z Kurdwanowa.
Płocki h. Prawdzic, gałąź rodziny Szczawińskich
herbu Prawdzic, osiedlona w woj. krakowskim, od dóbr Płoki wzięła
nazwisko Płocki (Urus.). 
Podoski h. Junosza (odm.),
błędnie Podowski, stara rodzina mazo- wiecka, jedna z głównych gałęzi
rodu Junoszów. Jej gniazdem jest wieś parafialna Podosie w północnym
Mazowszu, w dawnym powiecie przasnyskim, od której w XV wieku wzięła
nazwisko. Obecnie są to Nowy i Stary Podoś koło Makowa Mazowieckiego, w
parafii Płoniawy. Dersław, dziedzic dóbr Podosie, i Piotr są notowani w
aktach łomżyńskich w latach 1421-1426 r. W XVI stuleciu niektórzy z nich
przesiedlili się w inne strony kraju, głównie do Małopolski. Z licznych
linii tej rodziny, najwięcej zyskała na znaczeniu i majątkach linia
pochodząca od Andrzeja, kasztelana słońskiego. Przedstawiciele tej linii
często tytułowali się hrabiami na Podosiu in. Podosiach, jednak tytuł
ten nie został im urzędowo przyznany. Z początkiem XIX stulecia rodzina
znacznie podupadła, głównie przez przejście jej majątków po kądzieli w
inne domy (Urus.). Zostali wylegity- mowani ze szlachectwa w Królestwie
Polskim w latach 1836-1862. Niektórzy używali herbu Junosza z odmianą,
niektóre linie miały przydomki – Grammatyka i Kalm (Żern.). Z nich: 1
arcybiskup prymas, 3 wojewodów i 7 kasztelanów 1440 — 1796.
Pogorzelski h. Krzywda, na Mazowszu i Podlasiu, zapewne gałąź rodziny Beydo, jednego pochodzenia z Rzewuskimi.
Wzięli nazwisko od wsi Pogorzel in. Pogorzele w ziemi nurskiej. Obecnie
wieś Pogorzel znajduje się w pow. Sokołów Podlaski, parafii Skibniew.
Już Paprocki w 1584 r. nazywa ich domem starodawnym. W 1528 r. wystawili
na przegląd wojskowy do Drohiczyna poczet trzech konnych żołnierzy z
pachołkami, zaś w 1580 r. z dóbr dziedzicznych Pogorzel pod Skibniewem –
zapisanych jako „Pohoreł” – w imieniu swoim i innych tzw. cześników
odprowadzał podatek niejaki Jan Pogorzelski przydomku Dzieciak (Jabł.).
Jedna gałąź Pogorzelskich osiedliła się na Litwie. Niektórzy od swego
dziedzictwa wsi Chmielowo nazywali się Chmielewskimi (Akta Łomżyńskie,
Nurskie i Wąsoskie). Pogorzelscy byli posłami na sejm i elektorami
królewskimi 1632, 1648, 1669, 1674 r. z ziemi nurskiej, 1632, 1648,
1697, 1733 r. z woj. podlaskiego. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w
Królestwie Polskim i Cesarstwie Rosyjskim w latach 1836-1861. 
Pogorzelski h. Wczele, w Wielkopolsce; z nich 2 kasztelanów 1638 — 1660.
Poletyło h. Trzywdar,
vel Poletyłło, rodzina podlaska, przeważnie zagrodowa szlachta, której
gniazdem jest wieś Poletyły k/ Brańska w ziemi bielskiej. 
Popławski h. Drzewica, vel Drzewica-Popławski, rodzina małopolska, wywodząca się ze wsi Popławy in. Popławy Olszowiec w pow. opoczyńskim, gminie Janków, parafii Sławno.
Potulicki h. Grzymała,
rodzina wielkopolska, jedna z głównych gałęzi rodu Grzymałów, przyjęła
nazwisko od majątku Potulice w północnych Kujawach, pisała się też z
Chodzieża, Więcborgu i Złotowa. Jedna gałąź otrzymała tytuł hrabiowski
polski w 1757, oraz pruski z dodatkiem herbowym 28 VIII 1780,
potwierdzenie tegoż w Rosji 5 VI 1852. Z niej: 4 wojewodów i 5
kasztelanów 1500 — 1734. — Hilary, starosta borzechowski z synem
Michałem, otrzymali w 1757 tytuł hrabiowski od króla Augusta III. Michał
dziedzic dóbr Sempelborga i innych, otrzymał tytuł hrabiowski (Altgraf)
pruski w 1780, ten tytuł został przyznany w Królestwie Polskim w 1852
Kasprowi dziedzicowi dóbr Obory. 
