Koziebrodzki

Koziebrodzki h. Jastrzębiec (in. Boleścic), vel Koziebrocki, Koziobrodzki, stara rodzina mazowiecka, przydomku Bolesta, wymieniona w 1408 w przywileju Ziemowita ks. mazowieckiego, nadanego Boleścicom. 

Kozłowski

Kozłowski h. Jastrzębiec (in. Bolesta, Boleścic), vel Bolesta-Kozłowski, Jastrzębiec-K., rodzina mazowiecka, pisząca się z Wielkiego Kozłowa, wymieniona w przywileju Ziemowita ks. mazowieckiego dla rodu Bolestów w 1408 r.

Krajewski

Krajewski h. Jasieńczyk (in. Jasiony), na Mazowszu i w Prusach Zachodnich, pisali się z Krajewa. Wiodą się ze wsi Krajewo w powiecie zambrowskim, a jedna linia z Krajewa w ziemi łomżyńskiej. Filip z Krajewa otrzymał w 1413 r. różne przywileje od ks. mazowieckiego Jana. 

Krasicki

Krasicki h. Rogala (in. Biberstein), vel Biberstein-Krasicki, rodzina mazowiecka, osiedlona na Rusi Czerwonej. Pochodzą od Siecińskich i sami pisali się też z Siecina in. Sieczyna w ziemi dobrzyńskiej. Nazwisko wzięli od wsi dziedzicznej Krasice w ziemi przemyskiej. Wieś ta była pierwotnie w rękach członków różnych rodów, od których mogą pochodzić różni Krasiccy, żyjący w Galicji. W 1413 roku Jan Baranek z Krasic, jako dziedzic dóbr po stryju Michale, wójcie przemyskim w latach 1385-1391, potwierdza i powiększa zapis jego na aniwersarze w katedrze przemyskiej, do pół kopy groszy czynszu z Krasic (AGZ. VIII). Krasiccy otrzymali tytuł hrabiów Państwa Rzymskiego od cesarza Ferdynanda II w 1631, a zatwierdzenie tego tytułu w Austrii 1786. Byli właścicielami m. in. dóbr Krasiczyn w ziemi przemyskiej, Kamień Koszyrski, Dubiecko, Rokietnica, Tuligłowy, Boratyn, Czelatyce, Grochowce, Witoszyńce, Sierakowce i Łodzińce na Rusi, Tupały, Horochów, Malina i Berbinie na Wołyniu. Z nich: 1 arcybiskup gnieźnieński prymas, 1 wojewoda i 3 kasztelanów 1596 — 1796.

Krasiński

Krasiński h. Ślepowron vel Korwin-Krasiński, stara i od początku XVII stulecia magnacka rodzina mazowiecka, przydomku Korwin. Ich wsią gniazdową jest Krasne w ziemi ciechanowskiej, pow. Przasnysz. Tegoż herbu, inna lub ta sama, rodzina Krasińskich wywodziła się z Krasina w pow. sierpskim (Bon.). Krasińscy są jednego pochodzenia ze Szczuckimi, Rembowskimi, Łanieckimi, Pienickimi, Gosiewskimi i Kossakowskimi. Rozdzielili się na kilka gałęzi, w tym starszą i młodszą, gałąź na Krasinie, białoruską, litewską, ukraińską i wołyńską. Cesarzowa Maria Teresa przyznała tytuł hrabiowski całej rodzinie Krasińskich w Austrii 1775. Jedna linia otrzymała w 1811 r. tytuł hrabiowski francuski z odmianą w herbie, druga tytuł hrabiowski austriacki 1856. Niektórzy z nich, legitymując się ze szlachectwa w XIX wieku, przedstawili, że są herbu Korwin. Z tej familii: 2 biskupów, 5 wojewodów, 2 ministrów i 14 kasztelanów 1500 — 1831. Dewiza rodowa: „Amor Patriae nostra lex” (Miłość Ojczyzny jest naszym prawem).
Jeszcze inna rodzina Krasińskich vel Kraszyńskich prawd. herbu Sulima, bo z tym herbem dowiedli szlachectwa w XV wieku, wywodziła się z Krasina (dzisiaj Kraszyn) w pow. sieradzkim.
Genealogia
(osób: 403)

Zygmunt hr. Krasiński

(1812-1859)

 

• JÓZEF Wawrzyniec Maciej hr. Krasiński (10 VIII 1783-19 X 1845), s. Kazimierza i Anny Ossolińskiej, major wojsk Ks. Warszawskiego, senator-kasztelan Król. Polskiego 1829, pamiętnikarz; kawaler Legii Honorowej i krzyża Virtuti Militari; 1814 zamieszkał w Warszawie, gdzie został członkiem dyrekcji teatrów; 1820 senat Królestwa przyznał mu dziedziczny tytuł hrabiowski; 1824-1826 poseł powiatu błońskiego, 1829 senator kasztelan Król. Polskiego; dziedzic Zegrza, Radziejowic, Woli Pękoszewskiej, Żulina, Borowicy, Krasnosielca, Klimczyc i Sarnak; pochodził z linii oboźniańskiej rodu Krasińskich, której początek dał jego ojciec Kazimierz, oboźny wielki koronny; ur. w Zegrzu, zm. w Krakowie, poch. w Zegrzu; ż. (1809 Sterdynia) Emilia Anna Ossolińska (1790-1868), c. Stanisława i Józefy Morsztynówny, dziedziczka Sterdyni; zm. w Krakowie, poch. na Cm. Rakowickim, kw. Kc; dzieci: Marianna, Stanisław, Karol Joachim, Adam Franciszek, Paulina.

• MARIA Antonina hr. Krasińska (23 XI 1899-1987), c. Piotra Zygmunta i Marii Łęskiej; m. (10 IX 1924 Warszawa) Konstanty Maria ks. Drucki-Lubecki (13 III 1893-IV 1940), s. Hieronima i Marii Götzendorf-Grabowskiej, pułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego; zamordowany przez rosyjskie NKWD, pośmiertnie awansowany na generała brygady 1 I 1964; ur. Porochońsk, na Polesiu; 1v. żonaty (1918, rozwiedzeni) z Zofią Wańkowicz; dzieci: Teresa, Elżbieta – ks. Druckie-Lubeckie.

Źródła: Bon. t.12/184-216; Bork. Rocz. t.1/251-254, t.2/173-177; Bork. Gen. 315-325; Dw. Gen.; Nies.; Żych. t.12/159-238; Wikipedia: 1.

Krassowski

Krassowski h. Ślepowron, Korwin oraz Jastrzębiec (in. Boleścic, Boleszczyc), vel Krasowski, Krasoski, Kraszowski, Kraszewski, na Podlasiu. Nazwisko wzięli od wsi Krassowo in. Krassów (także Kraszewo), niegdyś w ziemi bielskiej, obecnie jest to wieś Krasowo Wielkie w parafii Piekuty, pow. Wysokie Mazowieckie, woj. podlaskie. Prawdopodobnie została założona w XV wieku przez rycerzy herbu Ślepowron, pochodzących z Krasowa w ziemi rawskiej, albo też przez Boleściców Krassowskich z pow. raciąskiego.

Koźmiński

Koźmiński h. Poraj, rodzina wielkopolska, pisząca się z Gruszczyc i z Iwanowic w powiecie kaliskim. Nazwisko wzięli od wsi Koźmin w powiecie pyzdrskim, parafia Gruszczyce, a wywodzą się bezpośrednio od Gruszczyńskich z Gruszczyc. Bartłomiej Gruszczyński, nabywszy w 1471 r. Koźmin od Hińczy z Rogowa, jako pierwszy nazwał się Koźmińskim. 
Z nich: 1 wojewoda i 2 kasztelanów 1480 — 1748.
Kośmińscy herbu Lubicz też często pisali się Koźmińskimi.
Genealogia
(osób: 119)

• ANTONIA Teofila Koźmińska (26 IV 1812-1832), c. Adama i Magdaleny Majerowicz; ur. Witów (Nejm.); m. (1832 Łask) Ludwik Zdzienicki h. Pomian (ok. 1800-po 1832), s. Andrzeja, dziedzica dóbr Słomowa, Wola Wężykowa, Grabica i Trzemesze, i Józefy Chmielewskiej, posesor dóbr Radczyn.

 Franciszek z Iwanowic Koźmiński S.I.

(1702-1768) 

• FRANCISZEK Koźmiński z Iwanowic (1723-27 XI 1811), s. Jana i Joanny Grabińskiej, organizator konfederacji barskiej w Wielkopolsce, ziemianin; dziedzic dóbr Młyny, Będzieszyn, Górzno w pow. kaliskim; zm. Wrotycz (Nejm.); 1ż. (ok. 1752) Salomea Myszkowska (ok. 1730-p. 1771), c. Jana, miecznika wendeńskiego i Katarzyny Masłowskiej h. Samson; dzieci: Maciej, Franciszek, Szymon, Aleksandra, Róża; 2ż. (ok. 1771) Marianna Zabłocka (ok. 1750-p. 1782), c. Jana i Elżbiety Zebrzydowskiej; dzieci: Ignacy, Erazm, Antonina, Ludwika, Weronika, Jan (I), Józef, Jan (II); 3ż. (1782) Helena Anna Lossow h. wł. (ok. 1750-po 1782), c. Fryderyka Jana i Ewy Karoliny Unrug h. wł.; „zrazu między małżonkami była zgoda, potem ona różne kłótnie z mężem wszczynała. Zarzucała mu, wraz ze swym ojcem, iż ją przymuszał do katolicyzmu, a jej wiarę dysydencką hańbił, co nie prawda. Lossa gwałtownie najechał Górzno”; za wdaniem się jej ojca, spisano 11 I 1784 ugodę; ostatecznie przeszła na wiarę katolicką (AGZ Kalisz; MK Szczury-Górzno); dzieci: Karolina, Adam. 

Źródła: Bon. t.12/123-126; Dw. Teki; Kos. t.1; Nies.; Nejm.; Urus.; Żych.; Encyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy 1564-1995. Kraków 1996.

Szembek

Szembek h. własnego, dawniej także Schönbeck, Schönbekg, Schömbeck, Schembek, rodzina pochodzenia niemieckiego, pierwotnie mieszczanie krakowscy, otrzymali indygenat polski 25 VII 1566 r. Pisali się ze Słupowa, pierwotnego swojego majątku w Małopolsce. Jedna gałąź uzyskała tytuł hrabiowski pruski 17 I 1816 r. Z tej rodziny 15 senatorów w latach 1685 — 1808, w tym 2 arcybiskupów prymasów, 4 biskupów, 2 wojewodów, 1 minister i 6 kasztelanów. — Piotr, generał wojsk polskich otrzymał tytuł hrabiowski pruski 1816 r. — Niektórzy w XVIII stuleciu tytułowali się hrabiami, z zasady, jakoby ten tytuł przysługiwał ich przodkom Schönbeckom, z nadania cesarzy niemieckich. Prawda historyczna jest taka, że polscy Szembekowie, nie mają nic wspólnego ani z hrabiowską rodziną Schönbeków, ani z dwoma szlacheckiemi domami pisanymi Schönbeck i Schömbeck, dziedziczącymi w różnych stronach Niemiec jeszcze w XVIII stuleciu, lecz są rodziną miejską krakowską, do pierwszych lat XVI stulecia mało zamożną i do patrycjatu krakowskiego nie należącą, gdyż pierwszym z niej, który podniósłszy się majątkowo, otrzymał w 1557 r. godność ławnika (rajcy) krakowskiego, był Bartłomiej, wymieniony w Paprockim. 
Genealogia
(osób: 181)

• JULIA Szembek (ok. 1837-1928), c. Wincentego i Emilii Bécu de Tavernier; m. (1866) Ludwik Olszowski h. Prus (1836-7 XII 1911), s. Andrzeja i Emilii Czarzewskiej; zm. we Wrocławiu; mieli córkę adoptowaną Helenę, która wyszła za mąż za inż. Dziegieckiego, właściciela fabryki brykietów. Helena Dziegiecka po śmierci męża Dziegieckiego wyszła ponownie za mąż za Jacka Wysogotę Zakrzewskiego.

• PIOTR hr. Szembek (16 IV 1843-15 V 1896), s. Aleksandra i 2ż. Felicji Niemojowskiej, ziemianin, polityk, poseł do parlamentu niemieckiego, powstaniec 1863 r., adiutant gen. Tacznowskiego; właściciel dóbr Siemianice k/ Kępna i Słupia w pow. ostrzeszowskim; zm. Siemianice, poch. gr. rodz.; ż. (2 VI 1881 Lwów) Maria hr. Fredro (5 I 1862-1937), c. Jana Aleksandra z Bieńkowej Wiszni, i Marii hr. Mier h. własnego, poetka, działaczka patriotyczna; ur. we Lwowie, zm. w Przyłbicach k/ Lwowa; dzieci: Jadwiga, Zofia, Aleksander.

Źródła: Bork. Rocz. t.1/366-368, t.2/318-321; Dw. Gen.; Kos. t.3/505-517; Nies.

Szczyt-Niemirowicz

Szczyt-Niemirowicz h. Jastrzębiec vel Szczytt-Niemirowicz, właściwie Niemirowicz z przydomkiem Szczyt (Szczytt), rodzina litewsko-białoruska, zamieszkała głównie w woj. witebskim i połockim. Herb Jastrzębiec miał przyjąć na sejmie w Horodle w 1413 r. protoplasta rodu — rycerz Nagóra. Z nich 5 kasztelanów 1717 — 1796. — Krzysztof (zm. 1729), cześnik w. litewski, kasztelan smoleński 1717. Józef (zm. 1744), cześnik w. litewski, kasztelan mścisławski 1741. Jan, kasztelan miński 1754. Jan (zm. 1767), kasztelan inflancki 1754-1760. Józef kasztelan brzesko-litewski 1783-1796.
Genealogia
(osób: 51)
 
• LUDWIKA Szczyt-Niemirowicz (30 V 1769-2 I 1802), c. Krzysztofa i Józefy Butler; 1m. Ludwik Oskierka h. Murdelio odm. (ok. 1740-ok. 1790), s. Gerwazego Ludwika i Teresy Tyzenhauz, poseł na sejm i elektor w 1764 z pow. wołkowyskiego, generał major wojsk litewskich; dzieci: Jan, Piotr, Stanisław, Teofil – Oskierkowie; 2m. (p. 1794) Filip Nereusz Olizar-Wołczkiewicz h. Chorągwie (ok. 1750-1816), s. Onufrego i Marianny Róży Korzeniewskiej, podkomorzy królewski, podczaszy wielki litewski, później rosyjski rzeczywisty radca stanu, członek komisji edukacyjnej na Litwie, członek Akademii Nauk i Towarzystwa Ekonomicznego we Florencji, kawaler orderów Orła Białego, św. Stanisława, i św. Włodzimierza 2 klasy; właściciel dóbr Korestyszów, które pozostawały w rękach rodziny Olizarów od 1565; dzieci: Narcyz, Gustaw, Adelajda – hr. Olizarowie.

• TADEUSZ Szczyt-Niemirowicz (ok. 1760-1840), s. Justyniana i Kazimiery Łopacińskiej, chorąży drysieński, marszałek połocki, właściciel dóbr Sokoliszcze w pow. połockim, oraz Kazulin w pow. drysieńskim; ż. Ewelina Hurko (ok. 1770-1821), c. Józefa, wicegubernatora mitawskiego, i Marii Löwer; dzieci: Justynian.

Źródła: Bork. Rocz. t.2/693-696; Kos. t.1; Nies.; Żych. t.4/360-373.

Szczawiński

Szczawiński h. Prawdzic, vel Prawdzic-Szczawiński, Dinheim-Sz., Sczawiński, stara i znakomita rodzina mazowiecka, notowana w aktach już w 1299 r.