Rokossowski h. Glaubicz, vel Rokosowski, Rokoszowski, Rokoszewski, Rokossoski,
Rokososki, rodzina wielkopolska, gałąź śląskiego rodu Glaubiczów,
biorąca nazwisko od wsi Rokosowo in. Rossosowo (Rokoszewo) w powiecie
kościańskim. Są niewątpliwie jednego pochodzenia z Gostkowskimi
herbu Glaubicz z pobliskiego Gostkowa.
Romer h. własnego
(in. Scipiones, Laski, Jelita odm.), vel Römer, Roemer, Remer, Rejmer,
Rehmer, rodzina pochodzenia saksońskiego, nobilitowana w Niemczech 1470,
dziedzice dóbr Marienthal i Steinpleiss w Miśni. Do Polski przybyła w
XVI stuleciu, a jak się zdaje z gałęzi 
Rostkowski h. Dąbrowa,
vel Kostka-Rostkowski, Kostka de Rostkowo, rodzina lub dwie
rodziny mazowieckie, z których jedna pisała się ze wsi Rostkowo w dawnym
pow. przasnyskim, parafia Węgra, druga zaś ze wsi Rostki w ziemi
zakroczymskiej i wiskiej. 
Rostworowski h. Nałęcz, rodzina wielkopolska, pochodząca od sławnego rodu Ostrorogów
herbu Nałęcz. Jej protoplastą był żyjący w XV stuleciu Dzierżek
Ostroróg, dziedzic na Rostworowie, który pierwszy zaczął się pisać
Rostworowskim. 
Roszkowski h. Łodzia vel Górka-Roszkowski, w Wielkopolsce, gałąź słynnej rodziny Górków herbu Łodzia. Nazwisko biorą od wsi Roszki w pow. kościańskim. Z nich: 1 kasztelan 1587 — 1613. 
Roszkowski h. Ogończyk vel Ruszkowski, rodzina kujawska, licznie rozrodzona, pisała się z Roszków. Są jednego pochodzenia z Trzebuchowskimi,
którzy też pisali się „de Roszki”. Wyszli może ze wsi Roszki w pow.
nieszawskim, dzisiaj Ruszki w woj. kujawsko-pomorskim, pow.
radziejowskim, gminie Osięciny. Jednakże, ich pierwotne gniazdo mogło znajdować się w pow. konińskim.
Niektórzy w XVII wieku przenieśli się do woj. krakowskiego. Według
dawnych herbarzy, jedna gałąź już w XV stuleciu osiedliła się na
Podlasiu, gdzie założyła kilka osad o nazwie Roszki. Zamieszkana przez
drobną szlachtę okolica szlachecka Roszki w pow. mazowieckim, gminie
Sokoły, parafii Płonka, w XVI wieku należała do ziemi bielskiej, a
składające ją wsie wspominane są w dokumentach z lat 1545-1548 (Gloger,
Ziemia bielska). W 1827 r. istniały Roszki Bieńki, R. Chrzczony, R.
Leśne, R. Sączki albo Saczki, R. Włodki, R. Woczki, R. Ziemaki, R.
Rochale, R. Trojany, mające łącznie ok. 600 mieszkańców (SGKP).
Roszkowscy używali różnych przydomków, m. in. Bunia, Buś, Chmiel, Daniś,
Julianiuk, Kopa, Kopeć, Kowalik, Koźlak, Marianik, Mucha, Nogaj, Pazio,
Paź, Pozny, Pućko, Szczesiuk, Ślusarz, Ulian, Wołowic. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1861. 
Rozdrażewski h. Doliwa, vel Rozrażewski, Rozrarzewski, stara rodzina wielkopolska, pisząca się z Rozdrażewa in. Rozrażewa, w pow. poznańskim.
Rozwadowski h. Trąby vel Jordan-Rozwadowski, rodzina małopolska, jednego pochodzenia z Jordanami, Stojowskimi i Świerczowskimi.
Pisali się z Wielkiego Rozwadowa w pow. łukowskim, na Podlasiu. Z
czasem rozdzielili się na dwie główne gałęzie: łukowską i czerwonoruską.
Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach
1836-1861. Jedna linia gałęzi czerwonoruskiej otrzymała tytuł hrabiowski
austriacki 1783, dyplom 23 VIII 1791, a druga tytuł hrabiowski rosyjski
1872. Rozwadowscy byli w różnym czasie właścicielami m. in. dóbr
Hruszów, Rajtarowice, Kochanówka, Turówka, Dawidkowce, Łasztów,
Monastyrki, Dołpotów, Babin, Dubowica, Bednarów i Brynin w Galicji. Z
tej rodziny: 1 kasztelan 1746 — 1771.
Rudnicki h. Lis, vel Bechczyc-Rudnicki, rodzina sieradzka, jednego pochodzenia z Biskupskimi oraz Bachcickimi tegoż herbu.
Rudomina h. Trąby (odm.)
vel Rudomina-Dusiacki, Dusiatski, szeroko rozgałęziona rodzina litewska,
używająca przydomku Dusiatski v. Dusiacki od majątku Dusiaty. Ich
przodek był zapewne poddanym wielkoksiążęcym, zamieszkałym we wsi
Rudomina k/ Wilna i od niej nazywanym. Królowa Bona bowiem, zarzucała
szlachectwo tej rodzinie, i chociaż zostało im później przyznane, jednak
jeszcze w 1595 szlachta litewska, uważając ich za nową szlachtę,
protestowała przeciwko nadaniu jednemu z nich starostwa grodzińskiego.
Mieli wśród swoich przodków mieszczan wileńskich, o czym świadczą akta w
Metryce Litewskiej (Boniecki, Poczet rodów). Z nich 3 senatorów w
latach 1636 — 1656.
