Niewęgłowski

Niewęgłowski h. Jastrzębiec vel Niewęgłoski, szeroko rozrodzona rodzina mazowiecka, przeważnie drobnoszlachecka, pisząca się z Niewęgłowa na Mazowszu. Później zakładali wsie tejże nazwy w innych miejscach, m. in. Niewęgłów w dawnym powiecie łukowskim, parafia Radzyń Podlaski (Krzep.). Akta urzędowe wymieniają ich tam już w 1580. W pobliżu Radzynia znajdowała się wieś Niewęgłosz, gdzie Niewęgłowscy dziedziczyli od XVII do XIX wieku. Liczne gałęzie tego domu osiedlały się oprócz Podlasia, na Wołyniu, Rusi Czerwonej i Litwie. Dla rozróżnienia się Niewęgłowscy używali różnych przydomków, takich jak Dzierżek, Dzindzioł, Grach, Śmietanka i Wasko. Gałąź litewska miała przydomek – Dobut. W XVIII i XIX stuleciu posiadali na Litwie dobra Krycewicze, Danejków, Szczołno i Paszkowszczyzna w powiatach bracławskim i dziśnieńskim.
Genealogia
(osób: 169)

• IGNACY Dobut Niewęgłowski (ok. 1810-23 IV 1859), s. Ferdynanda i Anny Lewandowskiej, prezydent sądów granicznych powiatu dziśnieńskiego; dziedzic dóbr Krycewicze i Dancyszów w powiecie dziśnieńskim; ż. Edwina (Edwarda) Rudnicka h. Lis (ok. 1810-po 1840), c. Aleksandra i Ewy Szauman h. wł.; dzieci: Michalina, Adela.

• JOANNA Dobut Niewęgłowska (ok. 1730-po 1760), c. Franciszka i 1ż. Heleny Pruszewskiej; 1m. Antoni Mirski (ok. 1730-ok. 1760); 2m. Konstanty Zacharewicz (ok. 1730-po 1760).

Źródła: Bork. Rocz. t.2/586-587; Nies.; Krzep. Mał.; Urus. t.12/131-134.

Morykoni

Morykoni h. własnego, vel Morikoni, właściwie Moriconi, rodzina pochodzenia włoskiego, otrzymała indygenat w Polsce 1673 r., na co potwierdzenie 1676 r. 

Missuna

Missuna h. Kotwica v. Misiuna, Missun, rodzina pochodzenia węgierskiego, osiedliła się na Litwie za panowania Stefana Batorego, później również na Wołyniu i w Inflantach Polskich. W XVIII i XIX stuleciu byli właścicielami dóbr Zabołocie, Rżawiec, Homel i Dubrowka w Inflantach, w pow. lepelskim.
Genealogia
(osób: 17)

• ANNA Missuna (1869-2 V 1922), c. Bolesława i Marii Grzymałowskiej, geolog; ur. Bykowszczyzna, gubernia witebska, zm. Moskwa (PSB t.21/371).

• JÓZEF Missuna (ok. 1800-po 1830), s. Adama i Anny Suszyńskiej, właściciel dóbr Zabołocie w pow. lepelskim; 1ż. NI. Rudomina h. Trąby (ok. 1800-ok. 1820); 2ż. Adela Koziełł-Poklewska h. wł. (ok. 1810-po 1830); dzieci: Henryk, Adolf, Bolesław, Otto.

Źródła: Bork. Rocz. t.2/571-572; Urus. t.11/131.

Miłosz

Miłosz h. Lubicz, rodzina litewska, zamieszkała z pow. kowieńskim, z czasem osiedliła się również w Inflantach Polskich. W XVIII i XIX stuleciu byli właścicielami dóbr Czerej i Druja w pow. kowieńskim, Idotta i Stajki w pow. dziśniańskim, Marki w pow. drysieńskim.
Genealogia
(osób: 24)

Czesław Miłosz
(1911-2004)

• CZESŁAW Miłosz (30 VI 1911-14 VIII 2004), s. Aleksandra i Weroniki Kunat, brat Andrzeja (dziennikarza i reżysera), poeta, prozaik, eseista, historyk literatury, tłumacz; prawnik i dyplomata; w latach 1951–1989 na emigracji, do 1960 we Francji, następnie w USA; laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury (1980); profesor Uniw. Kalifornijskiego w Berkeley i Uniwersytetu Harvarda; w 1993 powrócił do kraju, członek Pol. Akademii Umiejętności, Stow. Pisarzy Polskich, odzn. Orderem Orła Białego; ur. w Szetejniach na Litwie, w pow. kowieńskim (niedaleko radziwiłłowskich Kiejdan), zm. w Krakowie, poch. w Krypcie Zasłużonych na Skałce.

• MARIA Miłosz (ok. 1870-po 1894), c. Franciszka i Sabiny Wojciechowskiej; m. (ok. 1890) Konstanty Jordan-Krąkowski h. Trąby (ok. 1860-po 1894), s. Antoniego i Józefy Bielskiej; dzieci: Irena Maria Krąkowska (1894-1981).

Źródła: Bon. t.15/536; Bork. Rocz. t.2/570; Urus. t.11/95; PSB t.21/271; Wikipedia.

Minejko

Minejko h. Gozdawa, vel Mineyko, rodzina litewska, zamieszkała 
głównie na Wileńszczyźnie.

Miłkowski

Miłkowski h. Prus I, rodzina małopolska, wywodząca się ze wsi Miłkowa Niżna i Wyżna w dawnym pow. nowosądeckim, parafia Przydonica i Siedlec.

Micewski

Micewski h. Prawdzic vel Micowski, rodzina małopolska, wywodząca się z woj. lubelskiego, pierwotnie pisała się Micowski.

Mazaraki

Mazaraki h. Newlin, rodzina pochodzenia wołoskiego, nobilitowana w Rzeczypospolitej 1659 roku (Sigil., Vol. Leg.).

Kuszel

Kuszel h. Drogosław, v. Kuszell, rodzina litewska, pisząca się z Hulidowa w powiecie wilejskim, dawniej też często Hulidowski. Jedna gałąź przeniosła się na Podlasie i na Podole, inna zmieszkiwała w Krakowskiem już w XVI wieku. Kuszlowie byli właścicielami m. in. dóbr Lisowicze w woj. nowogrodzkim, Kossowo-Hulidowo, Wirowo, Wierzchuca Nagórna i Nadolna, Pułkowice i Chrołowice na Podlasiu, Kamionna w ziemi nurskiej, Nowawieś w pow. węgrowskim, Niwiski i Żeliszew w pow. siedleckim, Nowosiółki w pow. lubelskim, Kozuby-Dobrogosty w pow. kaliskim. 
Genealogia
(osób: 87)

• JULIAN z Hulidowa Kuszel vel Kuszell (1816-1898), s. Michała i 1ż. Ludwiki Krosnowskiej, ziemianin, właściciel dóbr Niwiski i Żeliszewo w gubernii siedleckiej; wylegitymowany ze szlachectwa w Królestwie Polskim ok. 1840; ż. Maria Popławska (ok. 1820-po 1850); dzieci: Władysław, Bohdan, Julia, Ludwika.

• KAROLINA Teresa Kuszel (1791-1844), c. Józefa i Teresy Ossolińskiej; m. (1815) Ignacy Wężyk z Wielkiej Rudy h. Wąż (1783-1875), s. Kazimierza i Marianny Bogusławskiej. 

Źródła: Bon. t.13/280-283; Bork. Rocz. t.2/539-540; Nies. t.5/471-472.

Kraiński

Kraiński h. Jelita, vel Krajeński, rodzina sieradzka, pisząca się z Krainki, wzmiankowana w aktach urzędowych sieradzkich od 1540. Nabywszy w 1609 r. Hermanowice, w pow. przemyskim, przeniosła się tam, a owe dobra pozostawały w ich ręku nieprzerwanie do XIX wieku.