Pietruski h. Starykoń,
vel Szafraniec-Pietruski, rodzina małopolska, wy-wodząca się od
starożytnego rodu Zaprzańców herbu Starykoń, ze wsi Pietrusza Wola w
dawnym pow. pilzneńskim, par. Łączki (Krzep.). Od 1464 zwana
Siemuszowskimi z Siemuszowy (Akta Grodzkie Sanockie), 
Ożegalski h. Kościesza,
rodzina podlaska, pisząca się ze wsi Ożegały. Jedna linia, osiedlona
początkowo na Litwie, stamtąd przeniosła się w XVIII wieku do
Wielkopolski, a wreszcie osiadła w Galicji.
Olewiński h. Ostoja
vel Olewnicki, Oliwiński, rodzina sieradzka, której wsią gniazdową jest
Olewin w dawnym pow. wieluńskim. W XVI i XVII wieku nazwisko występuje
również w wersji Olewnicki. Jedna gałąź przeniosła się najpierw na Ruś
Czerwoną, a stamtąd na Litwę. Gałąź czerwonoruska używała m. in.
przydomku Dobra. Z tej rodziny: Dobiesław, dzielny wojownik pod
Grunwaldem i Koronowem 1410. Piotr, sędzia grodzki winnicki 1576.
Olewińscy posiadali m. in. dobra Czerepów w ziemi lwowskiej, starostwo
soleckie w W. Ks. Litewskim, dobra Kołby w pow. pińskim. 
Jelita
Nornicki h. własnego
(in. Słoma), stara rodzina rusko-litewska, używająca przydomków
Petryszczewicz i Packiewicz. Zapewne w XVI wieku otrzymała lenne nadania
dóbr Mereszowo i Brynkowszczyzna. Według jej genealogii przodek domu
Hrehory Saczkowicz miał synów, Fedka i Petryszkę, po którym byli
synowie: Iwan, Piotr, Stefan, Rycer i Słoma. Słoma żyjący za czasów
Zygmunta Augusta jest właściwym historycznym przodkiem rodziny, zdaje
się nawet, że on pozyskał dla niej nobilitację i herb, który też od jego
imienia nazywany jest niekiedy Słoma (Urus.). Z tej rodziny: Antoni,
pisarz skarbowy litewski 1733. Józef, starosta radziski 1740. Urban,
starosta zagaryjski 1770. W XVIII i XIX wieku byli właścicielami m. in.
dóbr Bohuszewicze w pow. mińskim, oraz Korowajno w pow. lepelskim, w
Inflantach Polskich. W ich posiadaniu pozostawały także starostwa:
radziskie, szarkowskie i zagaryjskie (zegaryckie).
Nitosławski h. Dołęga,
rodzina wywodząca się zapewne z Mazowsza, jej wieś gniazdowa nie
istniała już w XIX stuleciu. Jedna linia osiedliła się na Litwie, inna
na Rusi Czerwonej. Niesiecki pisze ich nazwisko mylnie – 
Niewęgłowski h. Jastrzębiec
vel Niewęgłoski, szeroko rozrodzona rodzina mazowiecka, przeważnie
drobnoszlachecka, pisząca się z Niewęgłowa na Mazowszu. Później
zakładali wsie tejże nazwy w innych miejscach, m. in. Niewęgłów w dawnym
powiecie łukowskim, parafia Radzyń Podlaski (Krzep.). Akta urzędowe
wymieniają ich tam już w 1580. W pobliżu Radzynia znajdowała się wieś
Niewęgłosz, gdzie Niewęgłowscy dziedziczyli od XVII do XIX wieku. Liczne
gałęzie tego domu osiedlały się oprócz Podlasia, na Wołyniu, Rusi
Czerwonej i Litwie. Dla rozróżnienia się Niewęgłowscy używali różnych
przydomków, takich jak Dzierżek, Dzindzioł, Grach, Śmietanka i Wasko.
Gałąź litewska miała przydomek – Dobut. W XVIII i XIX stuleciu posiadali
na Litwie dobra Krycewicze, Danejków, Szczołno i Paszkowszczyzna w
powiatach bracławskim i dziśnieńskim.
Missuna h. Kotwica
v. Misiuna, Missun, rodzina pochodzenia węgierskiego, osiedliła się na
Litwie za panowania Stefana Batorego, później również na Wołyniu i w
Inflantach Polskich. W XVIII i XIX stuleciu byli właścicielami dóbr Zabołocie, Rżawiec, Homel i Dubrowka w Inflantach, w pow. lepelskim.
Miłosz h. Lubicz,
rodzina litewska, zamieszkała z pow. kowieńskim, z czasem osiedliła się
również w Inflantach Polskich. W XVIII i XIX stuleciu byli
właścicielami dóbr Czerej i Druja w pow. kowieńskim, Idotta i Stajki w
pow. dziśniańskim, Marki w pow. drysieńskim.
Czesław Miłosz
