Bochwic

Bochwic h. Radwan, vel Bokwic, Bukwic, Buchwic, Buchwitz, Bochowicz, pochodzą z Małopolski, są jednego pochodzenia z Pełkami, Cikowskimi i Brandysami, wspólnie z nimi zamieszkując w księstwie oświęcimskim i na Górnym Śląsku w czasach piastowskich. 

Blummer

Blummer h. Blumberg II, v. O`Blummer, O`Bloommer, Blumer, Blümer, mają pochodzić od inflanckiej familii O'Blummer, wywodzącej się ze starej szlachty irlandzkiej. Protoplastą rodziny w Polsce jest Piotr O`Blummer v. Blumer, syn pułkownika artylerii angielskiej, sprowadzonego przez cesarza Piotra Wielkiego do Rosji, jako instruktora wojskowego. W XVIII wieku posiadali na Podolu majątek ziemski Olsza in. Olesza.

Ignacy Blumer
(1773-1830) 

• IGNACY Aleksander Blumer (31 VII 1773-29 XI 1830), s. Piotra hr. Blumberg (?) i Anieli NN., generał brygady wojsk pol.; uczestnik kampanii 1792, insurekcji 1794, walk Legionów 1797/1801, na San Domingo 1802/1803, później w armii Ks. Warszawskiego, w kampaniach 1807, 1809, 1812/1813; kariera wojskowa: porucznik 1794, kapitan 1799, podpułkownik 1803, pułkownik 1812, od 20 I 1815 dowódca 8. pułku piechoty, generał brygady 1818 i dca brygady; w Król. Polskim w sądownictwie wojsk., posłuszny w. ks. Konstantemu, w 1830 zaliczono mu 30 lat i 8 miesięcy „nieskazitelnej" służby wojskowej; przeciwnik wybuchu powstania listopadowego; ur. w Olszy (Oleszy) na Podolu, padł od polskiej kuli pod Arsenałem, poch. na Cm. Powązkowskim, kw. 23 wprost -III-1; 1ż. (1805) Marianna Benicja hr. Ceccopieri (23 VIII 1790–6 II 1828), Włoszka, ur. w Massa-Carrara, zm. w Warszawie; nie mieli dzieci; 2ż. (1829) Konstancja Bonin-Sławianowska h. Jelita (zm. 4 V 1870), c. Jana i Michaliny Bielińskiej; zm. w Meranie; dzieci: Jan.
 
Źródła: Kos. t.3/5-11; Urus. t.1/256-257; PSB.

Sobański

Sobański h. Junosza, licznie rozrodzona rodzina mazowiecka, biorąca nazwisko od wsi Sobanie i Sobanice w ziemi wyszogrodzkiej i ciechanowskiej. Są jednego pochodzenia z Bielińskimi, Borukowskimi i Gostkowskimi herbu Junosza. Już w XV stuleciu Sobańscy rozdzielili się na dwie linie: ciechanowską (starszą) i wyszogrodzką (młodszą), przy czym ta druga używała przydomku Ścibor. Jedna gałąź Ścibor Sobańskich osiedliła się na Pomorzu, inna na Wołyniu i Podolu. Z tej rodziny – Feliks, założyciel hrabiowskiej linii Sobańskich, otrzymał dziedziczny tytuł hrabiowski od papieża Leona XIII w 1880 r.
Genealogia
(osób: 158)

• EUFROZYNA Maria Sobańska (1856-1918), c. Stanisława i Tekli Eufrozyny Tyszkiewicz; m. (11 VII 1876 Odessa) Wiktor hr. Czarnecki h. Prus III (ok. 1850-po 1880), doktor prawa, właściciel dóbr Gogolewo i Niepart w pow. krobskim w Poznańskiem.

• MICHAŁ Sobański (1755-1832), s. Kajetana i 2ż. Anny Petroneli Soleckiej, podczaszy i stolnik winnicki, poseł na Sejm 4-letni, prezes Izby Edukacyjnej Wołyńskiej, założyciel Towarzystwa Żeglugi Czarnomorskiej; dziedzic dóbr Obodówka w pow. olgopolskim; ż. (30 XII 1790) Wiktoria Orłowska (ok. 1770-1852), c. Andrzeja, sędziego podolskiego, starosty ostrogskiego, i Agnieszki Komorowskiej; dzieci: Michalina, Idalia, Ludwik, Gotard, Oktawian, Antonina.

Źródła: Bork. Rocz. t.2/669-671; Kos. t.2/546-551, t.5/399-442.

Żbikowski

Żbikowski h. Grzymała (odm.), vel Zbikowski, licznie rozrodzona rodzina mazowiecka, pisząca się ze Żbików. Wywodzą się ze wsi Żbiki (dawniej Zbiki, Zdbyki), w ziemi ciechanowskiej, powiat Przasnysz, gmina i parafia Krasne. W wyniku podziału majątku powstały istniejące obecnie wsie Żbiki Wielkie, Ż. Antosy, Ż. Gawronki, Ż. Kierzki i Ż. Starki. Żbikowscy zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862.
Odmiana herbu — brama z rycerzem. Jedna linia ma w odmianie mur bez bramy, nad hełmem orle skrzydło, wystrzeliwane od prawej do lewej przez strzałę.

Wierciszewski

Wierciszewski h. Jastrzębiec v. Wierciszowski, rodzina małopolska, utworzyła nazwisko od dóbr Wierciszów w woj. lubelskim. Wylegitymowała się ze szlachectwa w Krakowie i została zapisana do ksiąg szlachty Galicji zachodniej 1803.

• STANISŁAW Florian Wierciszewski (1787-1872), s. Wojciecha i Katarzyny Wizembergówny, oficer wojsk polskich; porucznik 6 pułku piechoty wojsk Księstwa Warszawskiego, podpułkownik w powstaniu 1830/31; odznaczony krzyżem Virtuti Militari, oraz Medalem św. Heleny; zm. w Krakowie, poch. na Cm. Rakowickim, kw. 7.

Źródła: Nies. t.11/475; Cm. Rakowicki, Monografia.

Taczalski

Taczalski h. Łodzia, w Wielkopolsce, nazwisko biorą od wsi Taczały w pow. poznańskim. W 1482 dziedzicem na Taczałach był Jan Taczalski (AGZ Poznań). W XVI stuleciu dziedziczyli ponadto na Wścieklicach i Krzyżewnikach w tymże powiecie, oraz na Krajkowie, Przewozie i Żabnie w pow. kościańskim. Od dóbr Krajkowa czasem nazywani Krajkowskimi, od Kamionek – Kamińskimi, Kamieńskimi lub Kamienieckimi, od Żabna – Żabińskimi lub Żabieńskimi.
Obecnie najwięcej Taczalskich mieszka w Polsce w powiatach i miastach Lubartów, Warszawa, Siedlce, Szczecin, Łowicz, Łódź, Kraśnik, Lublin i Bydgoszcz. 
Genealogia
(osób: 19)
 
• ANNA Taczalska (ok. 1498-po 1516), c. Jana (Janusza) i Heleny Kamieńskiej; 1516 Jan Kamieniewski na ½ części wsi Kamionki, Taczały i Wścieklice w pow. poznańskim zapisuje 70 grzywien posagu i tytułem wiana żonie Annie Taczalskiej (AGZ Poznań); m. (1516) Jan Kamieniewski (ok. 1490-po 1516).

• JAN Taczalski (ok. 1510-1571/78), s. Mikołaja i Doroty Borzujewskiej, dziedzic ½ części Grzybowa Wódek w pow. gnieźnieńskim; 1538 na ½ części Grzybowa Wódek zapisuje posag 50 grzywien i tytułem wiana żonie przyszłej Łucji Żymlyńskiej; 1538 całą część ojczystą spadłą po bracie rodzonym w Taczałach sprzedaje za 600 grzywien bratu stryjecznemu Stanisławowi Taczalskiemu; 1568 jako dziedzic części w Wódkach kwituje z 10 grzywien Adama Gunickiego, s. Wojciecha (AGZ Poznań, Pyzdry, Gniezno); ż. (1538) Łucja Żymłyńska (ok. 1520-po 1538), c. Stanisława i NN.; dzieci: Wojciech. 

Źródła: Dw. Teki; Nies. t.9/2; Moikrewni.

Talibski

Talibski h. Brodzic, v. Talabski, z Talaby w ziemi czerskiej, przenieśli się do W. Księstwa Litewskiego i osiedli w woj. trockim i powiecie oszmiańskim. Z nich: Łukasz, poległ pod Chocimem, służąc w wojsku koronnym.

Źródła: Nies. t.9/3.

Talko

Talko h. Dąbrowa v. Talko Porzecki, Talkowicz, w woj. nowogrodzkim i w pow. słonimskim. Wywodzą się zapewne z bojarów słonimskich, z których Talko Nekraszewicz występuje w Metryce Litewskiej w 1488. Używali różnych przydomków – Nekraszewicz, Hryncewicz, itd.
Z nich: Jerzy Talko Porzecki, sławny wojownik za króla Stefana Batorego. Tomasz, jezuita, poeta i orator, prefekt kolegium w Pułtusku.

Źródła: Bon. Pocz. 348; Nies. t.9/3.

Tamanowski

Tamanowski h. Korczak, w województwie ruskim. Pochodzą od Boratyńskich, z których jeden otrzymawszy w działach rodzinnych wieś Tamanowice, nazwał się Tamanowskim. Od Boratyńskich pochodzą również Tankowscy herbu Korczak.

Źródła: Nies. t.9/5.

Tarchalski

Tarchalski h. Zagłoba, rodzina wielkopolska, nazwisko wzięła od wsi Tarchały w pow. kaliskim. Dziedzicem części wsi Tarchały i Topoli był w 1522 Wojciech Tarchalski (AGZ Kalisz). W XVI i XVII wieku Tarchalscy byli właścicielami dóbr Gorzyczki, Gać Powężowa, Gać Moskurnia, oraz folwarku Kakarnów in. Kokarnów (Kokarnowo) w pow. kaliskim. W 1637 r. wsie te należały już do Miaskowskich (AGZ Wschowa).

Źródła: Dw. Teki; Nies. t.9/8.