Oelsnitz h. własnego, vel (von der, de) Oelsnitz, Oelschnitz, Olsznitz, Olsznic, rodzina pochodzenia niemieckiego, występująca w Prusach Książęcych i w Rzeczypospolitej. W Polsce uzyskała indygenat w 1768 r. Nazwisko zapisywano również jako von der Ölsnitz.
Przedstawiciele rodziny posiadali dobra w okolicach Dąbrówna, Działdowa, Morąga, Nidzicy, Olsztynka i Ostródy.
- WOLF (Wolfgang) von der Oelsnitz (ok. 1582–1628), s. Kwiryna i Katarzyny von Kostitz, dworzanin Zygmunta III-go (PSB t. 23/582).
- ANTONI-Leopold, major 1767 r., podpułkownik 1771 r., ostatnio w dymisji 1773 r. pułkownik wojsk koronnych (Sigil., Kancl.), otrzymał indygenat w 1768 r. jako oberstlejtnant w korpusie kadetów, lecz nazwany jest tylko Antonim Olsznitzem (Vol. Leg.).
• ANTONI Leopold von Oelsnitz h. wł. (ok. 1723–1776), s. Kazimierza Reinholda i Luizy Mühlheim, wnuk Melchiora i Marii Eleonory Mühlheim, oficer armii pruskiej oraz wojsk koronnych Rzeczypospolitej; od 1767 r. w Warszawie, nauczyciel i oficer Akademii Szlacheckiej Korpusu Kadetów; major 1767 r., podpułkownik 1771 r., ostatnio w dymisji 1773 roku pułkownik wojsk koronnych; otrzymał indygenat w 1768 r. jako oberstlejtnant w korpusie kadetów, lecz nazwany jest tylko Antonim Olsznitz; autor pracy „O bagażach wojska w polu będącego”; zm. zapewne w Warszawie (Urus.; Vol. Leg.; Sigil., Kancl.; K. Łopatecki, „Antoni Leopold Oelsnitz. O bagażach wojska w polu będącego”, Oświęcim 2014; idem, „Działalność naukowa Antoniego Leopolda Oelsnitza prowadzona w Szkole Rycerskiej”, 2016); ż. NN. (ok. 1730–po 1776); według przytoczonego dokumentu z 1794 r. wdowa: 1) otrzymywała 6 dukatów miesięcznej pensji; 2) zachowała mieszkanie w Szkole Rycerskiej; 3) przekazała szkole książki i rękopisy męża.
Źródła: PSB t. 23/582; Urus. t. 12/258; T. Gajl, Herbarz polski online.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz