(vel Roch)
Okorski h. Pierzchała (in. Roch II), vel Okórski, Okurski, rodzina pochodzenia ruskiego na Wołyniu. Pisali się z Okorska.
Nazwisko wzięli od wsi Okorsk in. Okórsk (Okursk), w pow. łuckim, parafia Torczyn. Były to właściwie dwie wsie – Okorsk Wielki i Mały.
W 1545 r. wdowa Okorska opatruje wspólnie z innymi 4 horodnie i kniaź Bohdan Lubecki 1 horodnię zamku łuckiego. W 1570 r. wnoszą Okorscy: Iwan od 5 dymów (gospodarstw), 2 ogrodników po 4 grosze, 3 ogrodników po 2 gr., 1 koła młyńskiego wspólnego 24 grosze; Olechno od 5 dymów, 3 ogrodników po 4 grosze i Jurgi od 4 dymów, 3 ogr. po 4 gr., 2 ogrodników po 2 grosze.
Seńko Okorski ze swych posiadłości miał dostarczać jednego konnego zbrojnego 1528 r. Jerzy, Olechno i Iwan złożyli z ziemią wołyńską przysięgę na wierność Koronie 1569 r.
Jan podpisał elekcję 1632 r. z woj. wołyńskim. Stanisław, dziedzic dóbr Zimna i Horyczowa, subdelegat grodzki łucki 1679 r. Jan z woj. bracławskim podpisał elekcję 1697 r.
Antoni, Dominik i Mikołaj 1726 r.; z nich Antoni, dziedzic Okurska 1729 r., elektor 1733 r. z woj. wołyńskiego (Wyr. Tryb. Lubel.).
• FELIKS Leopold Okorski h. Pierzchała? (1809?–14 X 1877), rodzice nieznani, powstaniec listopadowy 1830, emigrant, inżynier komunikacji; studiował na wydziale filozoficznym Uniw. Warszawskiego, wpis 14 IX 1829 r.; w powstaniu podporucznik 2. pułku jazdy lubelskiej; dostał się do niewoli i został zesłany na Syberię, skąd zbiegł przez Galicję i Triest do Francji; ukończył szkołę górniczą w Saint-Étienne 1837–1839; ur. Przytoczno, pow. Łuków, chrz. 1810, parafia Łysobyki, obecnie Jeziorzany, zm. Paryż?, Francja; błędna forma nazwiska: Okoński (PSB t. 23/701–702).
• WALERIA Okorska h. Pierzchała (ok. 1830–po 1857), c. Mikołaja i Wiktorii Jakubowskiej; zamieszkała w parafii Torczyn, pow. Łuck, ówczesna gubernia wołyńska (MK Torczyn); m. (3 II 1857 Torczyn) Aleksander Ulanicki (ok. 1830–po 1857), s. Kazimierza i Marianny Piotrowskiej; ślub w parafii Torczyn (MK Torczyn); dzieci: 1/ Małgorzata Anna Ulanicka (ur. 1858); ur. parafia Wiszenki (MK Wiszenki).
Źródła: PSB t. 23/701–702; SGKP t. 15 cz. 2/404; Urus. t. 12/282; Wittyg, Nieznana szlachta; T. Gajl, Herbarz polski online.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz