Tymowski h. Sas, rodzina czerwonoruska, pisząca się z Tymowa. Jedna gałąź osiadła w Sieradzkiem. Tymowscy herbu Sas zostali wylegitymo- wani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Z nich: dwóch senatorów i jeden minister. Stanisław (zm. 1829), senator 
Szlubowski h. Ślepowron
vel Ślubowski, przydomku Korwin, stara rodzina mazowiecka pochodząca z
ziemi ciechanowskiej, z dawna osiadła na Podlasiu. Jej wsią gniazdową
było Ślubowo in. Szlubowo w dawnym pow. przasnyskim, parafia Krzynowłoga
Wielka, z której to wsi pisali się raz jako Szlubowscy, drugi raz jako
Ślubowscy. Podpisali elekcję Jana Kazimierza w 1648 r. W ich posiadaniu
były w latach ok. 1764-1790 starostwa radzepskie, sulimirskie i
krasnostawskie. Jedna linia otrzymała w 1869 r. tytuł hrabiowski od
papieża Piusa IX. W XIX stuleciu byli właścicielami m.in. dóbr Mełgiew w
pow. lubelskim, oraz Radzynia Podlaskiego. Dewiza rodowa Korwinów
Szlubowskich: „Amor patriae nostra lex", łac. Miłość do Ojczyzny (jest)
naszym prawem. 
Szarzyński h. Junosza
vel Sęp-Szarzyński, Szarzeński, Sarzyński, używali przydomku Sęp, a
pisali się z Szarzyna w województwie płockim, gdzie są notowani w aktach
od 1500 r. Pochodzą od Sępów herbu Junosza. Niektórzy przenieśli się w
XVI w. na Ruś Czerwoną. Dowiedli szlachectwa w Królestwie 1825. Z nich:
Mikołaj Sęp-Szarzyński (ok. 1550-1581), poeta epoki Renesansu, piszący w
języku polskim i łacińskim, tłumacz, jeden z najznakomitszych twórców
literatury staropolskiej; ur. w Przemyślu.
Stablewski h. Oksza,
pochodzą z Prus Zachodnich, piszą się ze Stablewic k/ Chełmży. W XVII
wieku część z nich przeniosła się w Poznańskie (1660). W XIX stuleciu
posiadali tam następujące majątki ziemskie: Zalesie, Smolice i Raszewy w
pow. krobskim, Linie w pow. 
Raszewski h. Grzymała
vel Raszowski, błędnie Roszewski, w ziemi zakroczymskiej i krakowskiej, ród starodawny. Niesiecki wymienia Zawiszę z Raszewa herbu Grzymała,
wojskiego lubelskiego w roku 1412. W
wieku XV i XVI zamieszkiwali głównie okolice Zakroczymia, Sandomierza i
Krakowa. Według dawnych heraldyków wyszli z Raszowa w woj. lubelskim.
Zdaniem Żychlińskiego osiedli stale w Wielkopolsce w końcu XVII
stulecia. Ponieważ w woj. lubelskim nie ma wsi o nazwie Raszewo, wydaje
się zatem, iż wyszli z Wielkopolski. Potwierdzają to regestra poborowe
powiatu pyzdrskiego z 1578 r., które wymieniają Raszewskich jako
dziedziców wsi Raszewy, dawniej Raszewo k/ Kobylina, w parafii Pępowo
(Paw. I 217). Później majątek ten przeszedł do Wilkońskich i Stablewskich.
W XV stuleciu dziedziczą m. in. na Kromolicach, dobrach głównej gałęzi
Grzymalitów wielkopolskich – piszą się wtedy, raz Raszewskimi, innym
razem Kromolickimi (AGZ Pyzdry). Raszewscy byli posłami na sejm i
elektorami z woj. lubelskiego i poznańskiego 1697 r. (Con.). Zostali
wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1861.
Szczodrowski h. Roch II
(in. Kolumna, Pierzchała) vel Lorke-Szczodrowski, Sczodrowski,
Szczodroski, rodzina wielkopolska, pisząca się z Chraplewa. Nazwisko
wzięli od wsi Szczodrowo w dawnym powiecie kościańskim. Około roku 1393
pisali się Szczodrowscy ze Szczodrowa (Akta grodzkie wielkopolskie, t.
2). W 1492 r. Andrzej Szczodrowski zapisuje 13 grzywien posagu na
połowie wsi Szczodrowo żonie swej Helenie (AGZ Poznań). Notowani w
aktach kaliskich i śląskich 1500 r. Konstytucje sejmowe wymieniają ich jako elektorów w
1674 r. z woj. kaliskiego, w 1697 r. z ziemi zakroczymskiej (Con.).
Wedle Żernickiego nosili przydomek Lorke. Są jednego pochodzenia z
Chraplewskimi herbu Roch, którzy wyszli z pobliskiego Chraplewa oraz Łąckimi.
W roku 1539 Marcin Chraplewski seu Szczodrowski płaci grzywnę, bo nie
stanął z pozwu Abrahama i Jana Wolikowskich o 100 grzywien długu (AGZ
Kościan).
Kowalski h. Korab,
vel Korab-Kowalski, Korabita-K., rodzina sieradzka, wywodząca się ze
wsi Kowale k/ Sieradza, obecnie gmina i powiat Sieradz, woj. łódzkie.
Kaliński h. Jelita,
vel Kaleński, pisali się z Kalinia in. Kalenia, rodzina sieradzka,
wyszła ze wsi Kaliń in. Kaleń w pow. łęczyckim. Z tej rodziny: Klemens z
Chodowa, kasztelan kazimierski w latach 1374-1400. Używali przydomku
Lasota, który w XVIII wieku zamienili w nazwisko. 
Rudzki h. Abdank (in. Habdank), vel Skarbek-Rudzki, pisali się „na Rudkach”, nazwisko wzięli od wsi Rudki w ziemi czerskiej. Jedna gałąź tej rodziny osiedliła się na Ukrainie, druga na Litwie.
Sękowski h. Prawdzic, vel Senkowski, Seńkowski, rodzina
mazowiecka, pisząca się z Wielkiego Sękowa in. Seńkowa w woj. płockim,
wymieniana w aktach urzędowych już od 1467 r. 
