Polański h. Lubicz, w W. Ks. Litewskim, w pow. grodzieńskim, oszmiańskim i mińskim.
Michno, bojar smoleński, otrzymał 1514 r. dwie pustki. Indrzych, bojar żołudkowski 1528 r. (Metr. Lit.).
Władysław Polański z woj. mińskim podpisał pospolite ruszenie 1698 r.
Polańscy herbu Lubicz zostali zapisani do ksiąg szlachty ówczesnej guberni grodzieńskiej przed 1830 r., a także kijowskiej 1861 r.
• JUSTYN Polański h. Lubicz (ok. 1770-po 1815), zapewne właściciel części dóbr Mile, parafia i powiat Święciany (Urus.; MK Święciany); ż. (15 III 1798 Holszany) Justyna Medeksza (ok. 1775-po 1815); ślub w parafii Holszany, pow. Oszmiana, miejscowość: Giejstuny (MK Holszany); dzieci: Michał, Feliks, Zuzanna.
• ZUZANNA Polańska h. Lubicz (ok. 1815-po 1837), c. Justyna i Justyny Medeksza; ur. zapewne dwór Mile, parafia i powiat Święciany (MK Święciany); m. (1837 Budsław) Daniel Budziński (ok. 1810-po 1837), s. Michała i Rozalii NN.; ślub w parafii Budsław, pow. Wilejka (MK Budsław).
Polański h. Pokora, oraz h. Okno, w W. Ks. Litewskim, rodzina pochodzenia tatarskiego. Mieli przydomek Ułan (Dziad.).
Przybyli na Litwę z Krymu na początku XVI-go stulecia. Ich protoplastą był Taktasz, syn Karaczy, który został przypisany do chorągwi najmańskiej w popisie wojska litewskiego z 1528 r.
Jego synowie, właściciele majątku Polany, w pow. oszmiańskim, naganieni w 1557 r. przez innych muślimów, że nie są rodu szlachetnego, dowodzili zacności swego pochodzenia przed carewiczem Aziubekiem-Sołtanem Ostryńskim, a referencje o nich dawał poseł chana perekopskiego, że „są prawi Karaczewicze i że służy im przydomek Kipczaków”.
Izmael i Achmeć, wymienieni są w lustracji Kierdeja z 1631 r. Abram (Abrahim) i Jakub, uczestniczą w popisie wojska litewskiego w 1658 r.
Achmeć, odziedziczył 1660 r. po krewnym Bogdanie cząstkę we wsi Polany-Łoszany (Łaszuny). Był on zapewne ostatnim w swojej linii muzułmaninem, i od niego niewątpliwie pochodzi chrześcijańska rodzina Polańskich herbu Pokora, wylegitymowana 1819 r. przed deputacją wywodową wileńską.
Mikołaj-Michał Polański sprzedał 1705 r. Polany-Łoszany Abrahamowi Kryczyńskiemu, przy świadkach, braciach stryjecznych Michale i Marcinie. Wszyscy oni, jak świadczą imiona, byli już katolikami.
Aleksander Polański, sprzedał 1768 r. cząstkę Polan Aleksandrowi Ułanowi herbu Ułan (in. Stołowe nóżki), którego potomkowie zaczęli od tego czasu używać przydomku Polański.
Polańscy herbu Pokora wylegitymowali się również ze szlachectwa 1881 r. w ówczesnej guberni mińskiej (Dziad.). W XIX wieku znajdujemy ich we wsiach Jawniuny i Żarnowogie (1835-1840), w parafii Mejszagoła, pow. Wilno, we wsi Gajlany (1863), parafia widziniska, oraz w mieście Wilno (1806-1892).
Przydomku Polański używała w latach 1622-1650 tatarska rodzina Anbokiewiczów (Dziad.).
Genealogia
(osób: 24)
• IGNACY Polański h. Pokora (ok. 1860-po 1892), s. Jakuba i Franciszki NN., oficer armii carskiej, porucznik 105. pułku orenburskiego w 1892 r., żonaty z Justyną Bronowską (Malew.; MK Wilno: św. Teresa); ż. (1887 Wilno) Justyna Ludwika Bronowska (ok. 1865-po 1892), c. Jerzego Kazimierza i Zofii NN.; w aktach także: Julianna Bronowska; ślub w parafii św. Teresy, w Wilnie (MK Wilno: św. Teresa); dzieci: Helena, Józefa.
• KAZIMIERA Polańska h. Pokora (ok. 1831-po 1861), c. Mikołaja i Marianny Dowgiałło; m. (19 I 1861 Wilno) Nicefor Jastrzembski (ok. 1821-po 1861), s. Dominika i Joanny Bogdanowicz; ślub w parafii św. Ducha, w Wilnie, uwagi: „szlachta”, on kawaler lat 40, ona panna lat 30 (MK Wilno: św. Duch).
Źródła: Dziad. 251-252; Urus. t. 14/182; Cz. Malewski, Rodziny szlacheckie na Litwie; T. Gajl, Herbarz polski online.
Polański h. Polański (herb własny), według herbarza galicyjskiego ten herb noszą Polańscy w Galicji, lecz nie podaje, którzy z nich (Urus.).
Herb: w polu czerwonym, na zielonym – o trzech wzniesieniach pagórku, trzy kwiatki niezapominajek na łodygach zielonych z liśćmi; w koronie trzy pióra strusie, środkowe czerwone, prawe białe, lewe niebieskie.
Źródła: Urus. t. 14/182; T. Gajl, Herbarz polski online.
Tarnawa
Polański h. Tarnawa, w Małopolsce Wschodniej i na Rusi Czerwonej. Pisali się z Ternowy (mylnie Tarnowy), w pow. sanockim.
Jan, syn Jerzego, 1633 r. Michał z Ternowy 1650 r., dwukrotnie żonaty, 1v. z Zofią Karnicką, 2v. z Konstancją Urbańską. Maciej, chorąży sanocki 1663 r. Marianna, żona Adama Górskiego, komornika granicznego przemyskiego 1665 r. Piotr, cześnik sanocki 1667 r.
Andrzej, poborca 1668 r., burgrabia lubelski 1673 r., poślubił Katarzynę Bochwiczównę (Bochwicz, Bochwic). Jan, dziedzic wsi Litowisko i Skorodno, w 1706 r. prowadził proces o sumy zabezpieczone na tych dobrach. Hiacynt, syn Jerzego, stolnika sanockiego, 1711 r. (Zap. i Wyr. Tryb. Lubel., Metr. Kor.).
Źródła: Urus. t. 14/182.
Polański h..., vel Poleński, Poliński, na Kujawach. Pisali się ze wsi Polanisz (Polansz), w pow. brzeskim kujawskim. Może to Poraici.
Piotr z Polanisz, burgrabia brzeski 1445 r. Marcin, syn Jana, żonaty 1538 r. z Jadwigą z Ośna. Andrzej, żonaty około 1570 r. z Anną Jarnowską. Jan, Krzysztof i Sebastian, dziedzice dóbr Polanisz 1583 r.
Jan, elektor 1669 r. z ziemi rawskiej. Wojciech, podpisał elekcję 1697 r. z woj. sieradzkim. Łukasz, pisarz grodzki wałecki 1761 r. (Ks. Gr. Brzeskie i Przedeckie). Nikodem, podporucznik armii Królestwa Kongresowego 1824 r.
Źródła: Dw. Teki (Regesty); Urus. t. 14/183.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz