Pokłoński

Ślepowron

Pokłoński h. Ślepowron, w ks. żmudzkim, mieli przydomek Wodzgir, który zdaje się, że był ich pierwotną nazwą przed spolszczeniem się rodziny (Urus.).

Jerzy na Żmudzi 1621 r. Piotr, elektor 1648 r. z ks. żmudzkim. Konstanty, rotmistrz w wojsku litewskim, przeszedł 1654 r. do służby szwedzkiej, za co „odsądzony był od czci, lecz gdy powrócił pod chorągwie ojczyste i dzielnością rycerską odznaczył się, uwolniony od banicji 1655 r.” 

Dwóch Felicjanów 1697 r. podpisali elekcję z woj. witebskim, a Piotr, pisarz grodzki piński, podpisał pospolite ruszenie 1698 r. Kazimierz, dziedzic dóbr Odachowszczyzna, na Litwie 1779 r. Kazimierz-Tadeusz, regent ziemski smoleński 1793 r. Jan, zamieszkały w Grodzieńskiem 1794 r.

Pokłońscy herbu Ślepowron wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie Kongresowym w latach 1836-1862. Inni Pokłońscy wylegitymowali się 1842 r. z herbem Pogoń, zostali zapisani do ksiąg szlachty ówczesnej guberni mińskiej.

Źródła: Urus. t. 14/172-173.