Poźniak

Poźniak

Poźniak h. Poźniak (herb własny), vel Późniak, Pozniak, w W. Ks. Litewskim, głównie w pow. oszmiańskim. 

Jan Franciszek 1649 r., pisarz dekretowy litewski 1661 r., następnie pisarz ziemski i podwojewodzi wileński, deputat na Trybunał litewski 1661 r., zabity w kłótni trybunalskiej 1666 r.; żonaty był z Anną Brygidą Obrąpalską. Antoni, podwojewodzi wileński 1682 r., i Aleksander podpisali elekcję z woj. połockim 1674 r., i Stanisław, pisarz grodzki oszmiański 1680 r., starosta lachowski, elektor 1674 r. z pow. orszańskiego, chorąży oszmiański, starosta żorański 1707 r., deputat ad pacta conventa 1696 r., podpisał pospolite ruszenie 1698 r.

Dominik Michał, stolnik, rotmistrz i komisarz pow. oszmiańskiego, starosta żorański 1719 r. Adam podpisał konwokację 1764 r.; rotmistrz oszmiański 1775 r. Franciszek, sędzia ziemski 1768-1793, Antoni, chorąży 1776-1779 r., a Ignacy, stolnik 1791 r. oszmiańscy. Anna, żona Antoniego Benisławskiego, podkomorzego lucyńskiego 1800 r. 

Jedna gałąź tej rodziny osiedliła się na Rusi Czerwonej. N., łowczy halicki 1764 r. Wilhelm, dziedzic dóbr Nowotaniec 1855 r. January, urzędnik we Lwowie 1864 r.

Poźniakowie herbu własnego wylegitymowali się ze szlachectwa w Galicji 1782 r., w ówczesnej guberni wileńskiej 1845 r., oraz kijowskiej 1855 r.

Herb: w polu czerwonym mąż w starożytnym ubiorze, przeszyty strzałą z lewej ku prawej stronie; w koronie trzy pióra strusie. Poźniakowie osiedleni w Rosji, kładą na tarczy rycerza w pełnej zbroi, przeszytego strzałą z lewej ku prawej stronie i ten herb, zdaje się, jest właściwym tej rodziny (Urus.).

Źródła: Nies.; Urus. t. 14/323-324.