Rodziewicz h. Łuk (in. Łuk napięty), vel Rodzewicz, Rudziewicz, Radziewicz, jedna z najbardziej rozrodzonych rodzin na Litwie. Pierwotnie pisani Rodiewicz, Rodewicz. Licznie zamieszkiwali w zaścianku Rodziewicze koło Holszan, pow. Oszmiana.
Andriej Rodiewicz, bojar litewski, otrzymał od ks. Witolda akt nadania dóbr ziemskich 1425 r. Ferdynand Pulwin Rodziewicz w 1525 r. „odważnemi czynami przeciwko Dmitra Dołhonosa komendanta kozackiego wysławiwszy się...” (Nies.), otrzymał patent na sotnictwo chorągwi w woj. witebskim.
Liczni Rodziewiczowie herbu Łuk wylegitymowali się ze szlachectwa w latach 1836-1862, zostali zapisani do do ksiąg szlachty ówczesnych guberni: wileńskiej, grodzieńskiej, mińskiej i wołyńskiej.
Genealogia
(osób: 38)
• HENRYK Antoni Edward Rodziewicz h. Łuk (ok. 1825-1881), s. Antoniego i Eleonory Giełgud h. wł., ziemianin, dziedzic wsi Pieniuha, pow. Wołkowysk; za pomoc udzieloną powstańcom styczniowym (przechowywanie broni) został skazany na konfiskatę rodzinnego majątku Pieniuha i zesłanie na Syberię; matce będącej wówczas w ciąży z Marią, zezwolono na urodzenie dziecka i późniejszy o kilka miesięcy wyjazd opłaconym przez nią powozem; dzieci Rodziewiczów podczas pobytu rodziców na zesłaniu zostały oddane pod opiekę różnym krewnym; Marią zaopiekowali się początkowo dziadkowie Kurzenieccy w majątku Zamosze koło Janowa, a po ich niedługiej śmierci zajęła się nią przyjaciółka i daleka krewna matki, Maria Skirmunttowa z Korzeniowa na Pińszczyźnie; w 1871 w wyniku amnestii wrócili z zesłania rodzice Marii; mogli wówczas osiąść tylko poza obrębem ziem zwanych przez Rosjan „zabranymi”, czyli nie na terenie Grodzieńszczyzny, gdzie Rodziewiczowie mieli krewnych; osiedlili się w Warszawie, gdzie znajdowali się w bardzo ciężkiej sytuacji materialnej, ojciec pracował jako rządca kamienicy, matka przez pewien czas w fabryce papierosów; sytuacja rodziny poprawiła się nieco, kiedy daleki krewny Ksawery Pusłowski uczynił ojca Marii administratorem swoich majątków; prawdziwa poprawa nastąpiła jednak w 1875, gdy Henryk Rodziewicz odziedziczył po swym bezdzietnym bracie Teodorze majątek Hruszowa na Polesiu (1533 ha); nie był to majątek należący od dawna do rodziny, pradziadek Rodziewiczówny kupił go od Suworowa; ur. Hruszowa, pow. Kobryń (Wikipedia); ż. (11 XI 1846 Warszawa) Amelia Małgorzata Konstancja Kurzeniecka (ok. 1828-1 IX 1893), c. Józefa i Emilii Orda; ur. Duboj, pow. Mińsk, zm. Hruszowa, pow. Kobryń; w aktach także: Aniela Kurzeniecka; ślub w parafii MB Loretańskiej, na Pradze (MK Warszawa-Praga: MB Loretańska); dzieci: Celina, Janusz (Jan), Henryk, Antoni, Maria (Emilia).
(1863-1944)
• MARIA Emilia Rodziewicz h. Łuk (30 I 1863-6 XI 1944), c. Henryka Antoniego i Amelii Małgorzaty Kurzenieckiej, pisarka, autorka poczytnych powieści i nowel, głównie z życia polskiego dworu ziemiańskiego oraz wsi białoruskiej i żmudzkiej, prezentowała postawę konserwatywną, narodową, patriotyczną w oparciu o tradycyjne ziemiaństwo i wiarę katolicką; uczęszczała na pensję Kuczyńskiej w Warszawie, następnie na pensję w Jazłowcu u sióstr niepokalanek, gdzie przełożoną była Marcelina Darowska (beatyfikowana przez Jana Pawła II), zwana przez Marię „Mateczką”; po śmierci ojca (1881) zaczęła stopniowo przejmować zarząd nad majątkiem rodzinnym Hruszowa, pow. Kobryń, formalnie 1887; w tym okresie (za zezwoleniem matki) obcięła krótko włosy, i w krótkiej spódnicy i „męskim” żakiecie zajęła się zarządzaniem majątkiem; zadebiutowała literacko 1882 r. dwoma nowelkami; jej debiutem powieściowym był „Straszny dziadunio”, którym zwyciężyła 1886 r. w konkursie ogłoszonym przez „Świt”, gdzie powieść tę opublikowano w odcinkach; członkini Warsz. Tow. Teozoficznego i Warsz. Stow. Ziemianek; podczas wojny polsko-bolszewickiej pełniła obowiązki sekretarki w Komitecie Głównym PCK w Warszawie; ur. wieś Pieniuha, parafia Międzyrzecz, pow. Wołkowysk, ceremonia chrztu 2 II 1864, zm. folwark Leonowo (Leonów), parafia Żelazna, pow. Skierniewice, lat 81, niezamężna, poch. Warszawa, Cm. Powązkowski, aleja zasłużonych, rząd I-112/113; w aktach także: Emilia Maria R. (Łoza, Czy wiesz...; Wikipedia; MK Międzyrzecz; Cm. Pow.).
Źródła: Bork. Spis 359; Nies.; Urus. t. 15/213; Bork. Spis 359; Nies.; Urus. t. 15/213; Cz. Malewski, Rodziny szlacheckie na Litwie w XIX wieku; Wikipedia.
Rodziewicz h. Tarnawa, w W. Ks. Litewskim, m.in. w pow. pińskim i wiłkomierskim.
Andrzej, Ludwik, Mikołaj i inni podpisali pospolite ruszenie 1698 r. Jan Stanisław, horodniczy mścisławski, Jerzy, poseł kowieński, i inni podpisali elekcję 1733 r.
Mateusz, podczaszy piński, nadał cerkiew niebyszyńską w pow. bobrujskim 1760 r. Jerzy, sędzia gr. i łowczy kowieński 1768 r., poseł na sejm i sędzia sejmowy 1775 r.
Andrzej, retowski, i Gedeon, braciawski rotmistrze 1775 r. Teodor, regent ziemski i grodzki 1768 r., cześnik piński 1781 r., pisarz ziemski piński 1791 r., dostał prawem emfiteutycznym na lat 50 starostwo pupiańskie w pow. wiłkomierskim 1775 r. (Vol. Leg.), na Sejmie Czteroletnim wyznaczony deputatem do ułożenia kodeksu praw.
Zachariasz, skarbnik oszmiański, konsyliarz Targowicy 1792 r. Józef, horodniczy oszmiański 1768-1784, deputat sądów głównych litewskich 1800 r.
Rodziewiczowie herbu Tarnawa wylegitymowali się ze szlachectwa 1848 r., zostali zapisani do ksiąg szlachty ówczesnej guberni kowieńskiej.
(1913-2014)
• ROMUALD Rodziewicz h. Tarnawa (18 I 1913-24 X 2014), hubalczyk, wachmistrz Wojska Polskiego, ps. Roman; pierwsze lata życia spędził w Mandżurii, ojciec był zesłany na Sybir; uczestnik kampanii wrześniowej, 23 IX 1939 dołączył do 110 rezerwowego pułku ułanów pod dowództwem słynnego zagończyka ppłk Jerzego Dąbrowskiego, z którym przeszedł cały szlak bojowy, aż do marszu na Warszawę; po upadku Warszawy, wraz z 60-osobowym oddziałem, jako ochotnik wstąpił do oddziału wydzielonego Wojska Polskiego pod dowództwem mjr Henryka Dobrzańskiego „Hubala”; brał udział we wszystkich bitwach stoczonych na Mazowszu i Kielecczyźnie, 2 X 1939 uczestniczył w zwycięskiej potyczce z Niemcami pod Wolą Chodkowską; w grudniu 1939 został mianowany do stopnia plutonowego, a po starciu pod Huciskiem, 30 III 1940, awansował na stopień wachmistrza kawalerii; po śmierci mjr „Hubala” i rozproszeniu oddziału był w Miechowskiem instruktorem szkolenia w organizacji Związku Walki Zbrojnej, w wywiadzie wojskowym w Ośrodku Północ I w Wilnie, w połowie 1942 przeniósł się do Armii Krajowej, która działała w rejonie Wołożyn-Mołodeczno; aresztowany przez Niemców 1943 r., przewieziony do Oświęcimia, potem przeniesiony do Buchenwaldu; w 1947 r. osiedlił się w Anglii; za wybitne zasługi dla niepodległości RP odznaczony krzyżem komandorskim Orderu Odrodzenia Polski 2008 r.; ur. Ławski Bród, pow. Oszmiana, zm. Huddersfield, hrabstwo West Yorkshire, Anglia (Wikipedia).
Źródła: Urus. t. 15/214; Wikipedia.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz